Tym razem moje wypociny :)

Konrad Wallenrod [ Pretorianin ]

Tym razem moje wypociny :)

- No chłopcy ! Dzisiaj zdaje się wypijemy sobie tęgo w „Misiu Kudłaczu”!- warknął gruby osiłek, gdy dostrzegł wyłaniający się zza rogu cień. Był to cień wysokiego mężczyzny. Człowiek ten, ubrany był w zwykłą czarną kurtkę. Jego głowę osłaniał, stary, wytarty kapelusz. Plecy nieznajomego chronił długi ciemny płaszcz, który podobnie jak kapelusz, pamiętał lepsze czasy. Koloru jego włosów dojrzeć nie sposób było tej nocy.
- No, zapuszczać się do dzielnicy klasztornej o zmierzchu to niebywale odważny czyn. Opasły łotr uśmiechnął się zjadliwie. – Jak również niebywale głupi. No łachmaniarzu wyskakuj szybciutko ze wszystkiego co tam chowasz za pazuchą albo ja i moi znajomi staniemy się niemili. Bardzo niemili.
Dwóch pozostałych zbójów wyszczerzyło swoje niekompletne uzębienie, jednocześnie wyciągając z pochew miecze.
- Język ci ze strachu w gardle stanął, czy też może jesteś niemową ? – wycharczał gruby bandyta, wpatrując się w znieruchomiałego nieznajomego. - Czekaj no, już my ci się do gardła dobierzemy i ci język rozplączemy dokładnie. Dytryk ! Hefas ! Bić go ! – krzyknął głośno i po chwili dodał – Powoli, tak żeby czuł, że zdycha.
Gruby oprych, licząc na to że przeciwnik jest sparaliżowany strachem, wyprowadził natychmiast mocny prawy prosty. Ku jego zdziwieniu chybił. Nie tracąc czasu, składał się już do kolejnego ciosu ale w tym samym momencie coś chlasnęło go przez obie nogi. Upadł na ziemię, wprost pod nogi obcego. Sapiąc, i łapiąc zachłannie powietrze, podniósł głowę by spojrzeć w oczy obcego. Z jego niebieskich oczu nie wyczytał nic. Zupełnie nic. Zaraz potem błysnęło ostrze, a głowa oprycha, świsnęła w powietrzu i turlając się po ziemi, spoczęła parę metrów od reszty ciała.
Dytryk i Hefas mimo widoku swojego rozdartego kompana, rzucili się na nieznajomego jak wściekłe psy. Mężczyzna szepcząc coś pod nosem, wykonał w powietrzu nieznany im, dziwny gest. Fala magicznej energii runęła na nich jak tajfun i odrzuciła ich daleko w tył wtapiając ich praktycznie w ścianę. Odbili się od niej, wydając z siebie jednocześnie jęk bólu i po chwili, bez ducha, padli na ziemię. Nieznajomy, wcale się nie spiesząc, szedł w ich kierunku. Czuli że się zbliża i po raz pierwszy od wielu lat poczuli uczucie, które mieli czuć tylko inni - strach. Nadaremnie próbowali się podnieść, gdyż ich zgruchotane, połamane kości odmawiały im posłuszeństwa. Ostatnią rzeczą jaką ujrzeli były jego wysokie jeździeckie buty oraz szybkie cięcia metalowej klingi. Głowy oby zbójów potoczyły się wzdłuż ulicy zostawiając za sobą mnóstwo krwi.
- Dziękuję za okazaną mi troskę, ale nic mi nie dolega. – powiedział nieznajomy pakując głowę Hefasa do worka.


Jest wstęp do opowiadania. Tak - dzieje się w świecie wykreowanym przez Sapkowskiego :)

02.01.2009

22:46

[2]

Orl@ndo [ Blade Runner ]

To pozwol, ze sie wepchne na trzeciego. Poczatek: my friend. Reszta: ja.
Inspirowane CoD2 i Szeregowcem.

Na szarym niebie, między ciężkimi granatowymi chmurami wciąż migały serie z działek myśliwców i czerwone smugi płonących samolotów. W dziób barki ciągle siekł deszcz, a uderzające o kadłub fale przyprawiały o mdłości. Wszyscy moi towarzysze broni byli zziębnięci, przygnębienie i na pewno zmęczenie po nieprzespanej nocy. W pewnym momencie ktoś na przedzie zwymiotował za burtę w mroczną toń oceanu. Po nim kolejna osoba i kolejna. Żaden z nas nie miał w sobie ani krzty nadziei, że przeżyje. To będzie sukces, jeśli choć połowy ludzi ze wszystkich barek dotrze do klifów, a garstka wejdzie na nie. Już nie wspominając o czołgach, które mają dopłynąć na plaże, one na pewno utoną.
Przez mgłę zacząłem dostrzegać zarys klifów.
- Zbliżamy się, 30 sekund! Bóg z Wami! - usłyszałem za mną.
- Wspinamy się po kolei, dwa metry odstępu między sobą! Uważajcie, żeby piasek się nie dostał do broni! - wołał porucznik Marshall. Nie, nie ten Marshall, nawet nie spokrewniony z tym sławnym. Po prostu przypadek.- Pamiętajcie, mamy zniszczyć działa i zrobić tyle hałasu ile się da. Nasi ludzie od Utah po Sword na nas liczą.
Siła wybuchu sąsiedniej barki omal nie przewróciła naszej. Słychać było krzyki i odgłosy gaszonego ognia. Sądzę, że ci, którzy się palili żywcem wskakiwali do wody, by w niej utonąć.
Szybko wstałem, z twarzą pokrytą czyimiś żygowinami. Już mieliśmy wychodzić, a połowa z nas dopiero wstawała. Usłyszałem dźwięk pokrętła łodzi, sternik nas wypuszcza. Już czas.

Po tym momencie mało pamiętam. Jedynie kojarzę jak przez mgłę ktoś mnie podniósł z ziemi i pociągnął pod sam klif. Pamiętam, że gdy spojrzałem w lewo widziałem człowieka z wnętrznościami na wierzchu. Ten fragment pamiętam wyraźniej. Trzymał je rękoma, by nie wylądowały na piasku. Wołał po mamę. Nikt mu nie pomógł. Potem znów pustka.

- Wstawaj żołnierzu!
Pewnie jakaś większa część barki go uderzyła w brzuch.
- Wstawaj do cholery!
Ciekawe, czy przebiło go na wylot czy rozgrzany metal palił go od środka.
- Przestań się na mnie gapić tylko wstań i się wspinaj.
Ciekawe co napiszą do jego matki. Pewnie to, że umarł "walcząc za ojczyznę w wojnie z nazistowskim złem" a nie, że umarł z flakami na zewnątrz wołając ją ostatkiem sił. Do tego dołączą pięknie zwiniętą flagę.
Mocne uderzenie w twarz mnie obudziło.
Przede mną stał porucznik Marshall, trzymał mojego Thompsona w jednej ręce, w drugiej swojego. Podniosłem głowę i głupio się spytałem:
- Co?
Marshall się lekko uśmiechnął.
- W końcu kontaktujesz. Bierz gnata i się wspinaj.
Do dziś mnie zastanawia, wokół jest piekło, ludzie giną, palą się żywcem i topią, a on się uśmiecha, bo ja podniosłem głowę i się odezwałem. Niesamowity człowiek.

Cały obolały dźwignąłem się na nogi, wziąłem swojego Thompsona i idąc do liny szybko sprawdziłem czy piasek nie dostał się do mechanizmów. Bo jeśli tak, to szybciej będzie zabrać komuś, kto już nie potrzebuje się bronić, niż rozłożyć i wyczyścić.
W momencie gdy przeładowałem, dosłownie metr przede mną, ktoś wylądował. Z dziurą w czole i pustym spojrzeniem w oczach. Szybko się odwróciłem i zacząłem się wpsinać, bo wiedziałem, że jeśli teraz nie przestanę to już nigdy nie dam rady odwrócić wzroku.
Wiedziałem, że umre. Nawet jeśli nie dziś to jutro. Ale w końcu jakiś szkop mnie ustrzeli.
Chciałem jedynie zabrać jak najwięcej tych skurwysynów ze sobą.