moje opowiadanie

miczek2008 [ Pretorianin ]

moje opowiadanie

Podróże włóczykija
*czytaj: Szon

Swą podróż rozpocząłem w Middleton. Moim celem było portowe miasto Dover. Zakupiłem najpotrzebniejsze rzeczy i wyruszyłem. Po godzinie doszedłem do lasu. Byłem zmęczony, więc odpocząłem w cieniu jednego z buków. Obudził mnie odgłos przejeżdżającego powozu. Byłem j8uż wypoczęty, więc ruszyłem dalej. Po chwili minął ten sam powóz, który mnie obudził. Zastanawiałem się, gdzie mu się tak śpieszy. Po kilkudziesięciu minutach wyszedłem z lasu. Byłem głodny, więc wziąłem z mojej torby podróżnej jabłko. Ściemniało się, więc pomyślałem , że poszukam gospody, żeby wynająć pokój. Dopiero po kilku godzinach znalazłem gospodę o nazwie „U Marii”. Wszedłem do środka. W recepcji zapytałem czy są wolne pokoje. Były dwa: 1-osobowy-za 40 talarów i 2-osobowy-za 80 talarów za dobę. Wybrałem ten tańszy. Strasznie bolały mnie nogi, więc nie mogłem się doczekać , kiedy położę się wreszcie w łóżku. Wreszcie położyłem się i zasnąłem. Śniło mi się, że byłem szefem karczmy „Pod Włochami”. Moja karczma była najlepszą karczmą w okolicy. Ale po dwóch latach strawił ją pożar. Obudził mnie hałas na korytarzu. Otworzyłem drzwi i zobaczyłem, że dwóch jegomości kłóciło się o coś. –Panowie, bardzo was proszę, kłóćcie się gdzie indziej.-powiedziałem., a oni zdziwieni popatrzyli się na mnie, ale poszli na dół, kłócąc się po drodze, a ja położyłem się do łóżka. Obudziłem się (tym razem bez niczyjej pomocy). Byłem głodny, więc zszedłem na dół na śniadanie. Śniadanie było już przygotowane i stało na stole. Były bardzo dobre naleśniki z dżemem. Kiedy skończyłem śniadanie podszedłem do recepcji zapłacić za nocleg i śniadanie. Zapłaciłem razem 55 talarów. Wychodząc z karczmy, zobaczyłem powóz na placu. Woźnica wypoczywał( w tym wypadku spał, ale i tak wychodzi na jedno) po, jak widać, ciężkiej i długiej podróży. Akurat się obudził, więc go zapytałem: -Czy jedziecie do Marctown?- -Owszem.- odpowiedział Po chwili wrócili jego pasażerowie. Wsiedli do powozu a ja zapytałem się czy mogę pojechać z nimi. -Tak- odpowiedział. –Och dziękuję. Jaki pan dobry.- rzekłem. –To naprawdę dla mnie żaden problem-odrzekł woźnica. W godzinę dojechaliśmy do Marctown.
Poprosiłem, żeby woźnica się zatrzymał. Pożegnałem się, podziękowałem za podwiezienie i wysiadłem. Gdzieś tutaj mieszkał mój kolega John. Całe szczęście Całe szczęście znałem jego adres: ul. Cara IV, nr. Mieszkania 10, Marctown. Po chwili znalazłem jego chatkę. Zapukałem. –Proszę- odpowiedział John. Jak John mnie zobaczył, to o mało nie zemdlał z radości. W końcu nie widzieliśmy się 5 lat. Zresztą sam om mało nie zemdlałem na jego widok.
-Jak tam u ciebie John?- zapytałem. –No cóż. Ostatnio miałem problemy finansowe, ale jest już lepiej.- odpowiedział. John poczęstował mnie herbatnikami i herbatą.
John, wybieram się do Dover. Masz jakiś powóz?- zapytałem. –Owszem, mam. I nawet Ci pożyczę. –odpowiedział John. –Dziękuję Ci bardzo. Jadę do kolegi który ma jutro urodziny.
-Aha. I jeszcze jedno. Odstaw ten powóz na adres: ul. Świętej Bożeny, 40/5/15.
Było już późno, więc John położył się łóżka. Ja też się położyłem. Nazajutrz John mnie obudził i powiedział: „Musisz wyjechać. Cos złego dzieje się w mieście.” Po chwili ubrany żegnałem się z Johnem. Po 10 minutach wyjechałem z miasta. Ciekaw byłem, co złego mogło dziać się w Marctown. Popatrzyłem na mapę. Do Dover zostało mi jeszcze 200 km. Po kilku godzinach zobaczyłem budynki i statek. –Super, jestem już w celu- Wjechałem do miasta. Popatrzyłem na zegar na rynku. Była 14.00. Mój kolega Sean ma dziś urodziny. Powiedział, że mam być o 15.00. Był tylko jeden problem: nie wiedziałem gdzie mieszka Sean*. Nagle zobaczyłem Seana. -Witaj!- przywitałem go. -Cześć!- powiedział. –Gzie mieszkasz? Wiem, że tutaj w Dover, ale gdzie dokładnie?
-Na ulicy Świętej Bożeny, 40/9/15. –No proszę, John powiedział, że ten powóz mam oddać pod ten właśnie adres. –No to go u mnie zostawisz. A tak w ogóle, to co cie do mnie sprowadza? - Zaprosiłeś mnie na swoje urodziny.- -Aha, całkiem zapomniałem. Nikt jeszcze do mnie nie przyszedł.- -Chodź do mnie do domu, może już czekają, aż ktoś im otworzy.- powiedział Sean. Kiedy doszliśmy do bloku, zobaczyliśmy , że jakaś grupa ludzi odziana w garnitury stała przed drzwiami, każdy z tych ludzi trzymał prezent. Zatrzymałem powóz za nimi, a oni odwrócili się w naszą stronę.–Już wam otwieram.-powiedział Sean. Zszedł z powozu i otworzył drzwi gościom. Po 5 minutach byliśmy w drzwiach jego mieszkania. Otworzył je i powiedział –Proszę wchodźcie.- Mieszkanie było średniej wielkości. Tak na oko maksimum 50m. kw. Grupa ludzi wykrzyknęła: -Sto lat, Sean!!- Okazało się, że to ci sami, którzy stali przed drzwiami do klatki podczas nieobecności Seana. Wszystko już na urodziny Seana przygotowali. Wśród nich był brat Seana, Mike, miał klucz. W końcu pomyślałem, że będę mieszkał koło Seana, w mieszkaniu nr.16. I tak jestem już sąsiadem Seana piąty rok. Bardzo dobrze nam się mieszka obok siebie. Teraz co roku robimy z przyjaciółmi Seanowi urodziny. Oboje mamy po 26 lat. Nie mam zamiaru się przeprowadzać .


Proszę ocencie to opowiadanie.

15.05.2008

18:09

[2]

Łyczek [ Legend ]

Wszystko fajnie, ale po przeczytaniu mamy coś napisać ? ocenić ?

Dał edita :P