Gry komputerowe i ja

11.01.2008

23:29

[1]

tosiek2142 [ Konsul ]

Gry komputerowe i ja

Ten temat jest przeznaczyony dla graczy ktorzy spedzaja duzo czasu przed komputerem.

Zaczne tak:
Pierwsza gra w ktora gralem to byla gra WORMS na Amidze. Pokazal mi ja wujek gdy mialem 5 lat. Od tamtego momentu gry zaczely mnie interesowac. Maja ok6-7 lat (Dokladnie nie pamietam) dostalem Pegasus'a. Spedzalem duzo czasu grajac w rozne gry. Do tego poznalem kolege ktory byl 2 lata ode mnie starszy i mieszkal blisko mnie i rowniez mial Pegasus'a wiec gralismy razem. Majac 8 lat dostalem PSX. Szczerze mowiac starzy nie byli zbyt bogaci wiec mialem tylko 2 pelne wersje reszta to demo. Ale mimo to gralem dlugo jak na 8 latka. Majac 10 lat dostalem wlasnego PC. Kompter byl dosc dobry jak na tamte czasy. Pozyczalem od kolegow duzo gier, spedzalem mnostwo godzin grajac zaraz po szkole. Majac 13 lat dostalem nowego PC ktory byl wysmienity na tamte czasy. Wtedy cos sie ze mna stalo... Powiedzmy ze uzaleznilem sie kompletnie od gier komputerowych. Gralem codziennie od 10 do 12 godzin. Majac 14 lat zaczalem grac w brutalne gry zeby jakos sie wyzyc poniewaz moj wujek zostal zamordowany... Polubilem takie gry i wybrazalem sobie ze ta postac ktora obecnie zbijam to jest morderca mojego wujka... No ale wtedy mialem tylko 14 lat wiec rozne rzeczy mogly sie dziac w glowie dziecka. Stawalem sie coraz bardziej agresywny, zaczalem palic. Dostawalem jakies kary od rodziciow ( Mama nawwet chowala mi klawiature ) ale to nie pomagalo. Potem gralem do 3 rano, wstawalem o 8 i bylem nie przytomny caly dzien w szkole. Czulem sie okropnie, zaczalem sobie myslec czy zycie ma sens z powodu tego zmeczenie i braku mobilizacji. Nie chcialo mi sie zyc. Majac 16 lat powiedzialem sobie - Musze cos z tym zrobic. Bylo ciezko. Zaczalem chodzic spac wczesniej, przestalem palic, skupialem sie wiecej na nauce i na dziewczynach niz na grach i rzeczywiscie po kilku miesiacach pomoglo. Teraz juz gry az tak mnie nie ciagnal. Oczywiscie lubie grac ale nie gram az tyle godzin. Tak wiec jezeli ktos jest w tej samej sytuacji powiem wam tak: Gry sa dla rozrywki nie do niszczenia twojego zycia.

11.01.2008

23:31

[2]

wysiak [ Generaďż˝ ]

A teraz opowiedz nam co ci sie snilo przedwczoraj.

11.01.2008

23:33

[6]

Taikun. [ NINTENDO ]

Cześć nazywam się Dawidek, lubię gry ... ostatnio gram w taką mega wytrzepisą gierkę, FFX ... fenomen, te wspaniałe postaci, ten klimat, chce być Jak Auron ... już kupiłem sobie taki płaszcz i okulary, włosy zapuszczam i ogólnie jest wspaniale, chce poślubić taką dziewczynę jak Rikku i mięć zeby jak Kilmari ...

...

nie, nie jestem uzależniony

11.01.2008

23:36

[9]

Leon86 [ PREDATOR ]

Rzeczywiście, ja na twoim miejscu martwiłbym się o własną psychikę. Ja również uważam się za maniaka gier, gram we wszystko co mi się podoba, czasem kilka godzin dziennie. Kiedyś zawsze po szkole olewałem lekcje, tylko biegiem do kompa a potem przepisywanie prac domowych na przerwie i wkuwanie do kartkówek czy klasówek na przerwach. Teraz dużo się nie zmieniło. Przez studia i pracę mniej już gram, ale w wolnej chwili poświęcam się temu;) a do tego mam szczęście że moja dziewczyna lubi to co robię:) zawsze kupi mi jakąś gierkę, lub poprosi mnie bym pograł z nią przez neta.

PS: Współczuje z powodu straty wujka.

12.01.2008

00:08

[17]

mirencjum [ operator kursora ]

" Gdy słyszymy słowo „uzależnienie”, zazwyczaj wyobrażamy sobie narkomanów żebrzących na dworcach, nałogowych alkoholików, palaczy wypalających kilkadziesiąt papierosów dziennie. Natomiast nikt nie pomyśli o dziecku (a także o dorosłym człowieku) z joystikiem w ręce i oczami przylepionymi do ekranu, który gra bez przerwy już kolejną godzinę. "