Historia wojen, konfliktów i potyczek

03.08.2007

14:35

[3]

Vidos [ Senator ]

Ale po co skoro to wszystko jest w wiki.


Bitwa pod Grunwaldem – bitwa stoczona we wtorek 15 lipca 1410, w czasie trwania Wielkiej wojny.

Na polach pod Grunwaldem stoczono jedną z największych bitew w historii średniowiecznej Europy (pod względem liczby uczestników), bitwę między

* połączonymi siłami polskimi, litewsko pod wodz Witolda - ruskimi i posiłkowymi oddziałami czeskimi, mołdawskimi z Alexandru cel Bun, smoleńskimi oraz Tatarskimi pod wodzą Jalal ad-Din khana; pod naczelnym dowództwem króla Władysława II Jagiełły, liczącymi w sumie ponad 34 tysiące żołnierzy
* a siłami zakonu krzyżackiego (ok. 21 tys. konnego rycerstwa, 6 tys. pieszych i artylerzystów oraz 5 tys. czeladzi), w sumie 32 tys., pod dowództwem wielkiego mistrza Ulricha von Jungingena.

Tylko rycerstwo polskie dorównywało uzbrojeniem ciężkiemu rycerstwu krzyżackiemu. Mimo sumarycznie lżejszego uzbrojenia sojusznicy zastosowali skuteczniejszą taktykę i wygrali bitwę.

Siły po obu stronach były wyrównane, gdyż większa liczebność wojsk polskich zrównoważyła lepsze uzbrojenie i wyszkolenie wojsk krzyżackich.

W przebiegu bitwy można wyróżnić trzy fazy:

* na początku bitwy lekka jazda tatarska rozpoznała walką umocnienia krzyżackie na polu bitwy (wilcze doły - domniemane).
* II faza bitwy rozpoczęła się późnym przedpołudniem atakiem jazdy krzyżackiej, która odepchnęła w zażartej walce wojska litewskie (40 chorągwi) pod wodzą wielkiego księcia Witolda w kierunku gęstego lasu. Ta tzw. ucieczka Litwinów, zgodnie z niektórymi wersjami pozorowana, związała w pościgu poważne siły zakonne, które wróciły na główne pole bitwy, pewne zwycięstwa, już po jej rozstrzygnięciu.
* w III fazie nastąpił decydujący atak polskiej ciężkozbrojnej jazdy (50 chorągwi), która rozerwała zasadniczy korpus sił krzyżackich oraz umożliwiła przeprowadzenie decydującego ataku lekkiej jazdy i ukrytej w zaroślach i lesie piechoty.

Bój trwał sześć godzin. Przewagę na placu boju miały praktycznie cały czas (oprócz fazy II, kiedy nieco zaskoczone siły zbrojne unii polsko-litewsko-ruskiej dały się zepchnąć do defensywy) wojska dowodzone przez króla Polski.

Jak podaje Jan Długosz, przed rozpoczęciem batalii trzystu najemnych żołnierzy czeskich wycofało się bez wiedzy króla z pola bitwy. Zawrócili jednak, gdy podkanclerzy Królestwa Polskiego, napotykając ich na swojej drodze, wypomniał im strach przed wojskami zakonnymi. Mimo to podczas bitwy, najemnicy z Czech i Moraw z chorągwi św. Jerzego, ponownie opuścili plac boju pod namową swojego dowódcy Jana Sarnowskiego. Również tym razem dostrzegł ich Mikołaj Trąba i oskarżył Jana o zdradę pozbawiając go dowództwa nad chorągwią.

Witold, na obłoku przedstawiony jest święty Stanisław, który według przekazu Jana Długosza miał się pojawić nad polem bitwy.
Witold, na obłoku przedstawiony jest święty Stanisław, który według przekazu Jana Długosza miał się pojawić nad polem bitwy.[1]

Wynik bitwy miał zasadniczy wpływ na stosunki polityczne w ówczesnej Europie. Nie tylko ostatecznie załamał potęgę zakonu, ale również wyniósł dynastię jagiellońską do rangi najważniejszych na kontynencie. Według niektórych badaczy (np. Stefan M. Kuczyński, Paweł Jasienica) – fenomenalny i dość niespodziewany generalny sukces odniesiony głównie siłami polskimi, spowodował poważny kryzys w stosunkach polsko-litewskich i zadecydował o kunktatorskiej postawie króla, który obawiając się nazbyt mocnego wzrostu znaczenia Polski w unii (która i tak była stroną silniejszą) opóźnił pościg za niedobitkami wojsk krzyżackich i ostatecznie nie zdobył osłabionego Malborka. . Po bitwie natomiast nastąpił powolny upadek znaczenia zagranicznych wojsk zaciężnych (wielu zaproszonych przez zakon znamienitych rycerzy z Europy Zachodniej widząc dysproporcję sił i przeczuwając klęskę nie przyjechało na pole bitwy); rzeczą bez precedensu był natomiast wspaniałomyślny gest króla, który kazał odnaleźć zwłoki wielkiego mistrza Ulricha von Jungingen i co ważniejszych braci oraz odesłać je z honorami do Malborka.

Trofeami wojennymi było przede wszystkim 51 chorągwi krzyżackich (część z nich została przyznana księciu Witoldowi, te które trafiły do wawelskiej katedry zostały w roku 1797 wywiezione przez Austriaków do Wiednia i ślad po nich zaginął), dwa słynne nagie miecze ofiarowane Jagielle przez Krzyżaków (przechowywane były w wawelskim skarbcu, później trafiły do kolekcji Izabeli Czartoryskiej w Puławach lecz w 1853 zostały wywiezione do Rosji i ślad po nich zaginął).

W bibliografii niemieckiej bitwa pod Grunwaldem występuje jako bitwa pod Tannenbergiem (Schlacht bei Tannenberg). Obecna nazwa tej miejscowości to Stębark.

Pole bitwy dotychczas nie doczekało się systematycznego przebadania pod względem archeologicznym. Istnieją dziewiętnastowieczne doniesienia o różnych przypadkowych odkryciach – np. w kościele w Stębarku przechowywano kilka kamiennych kul armatnich i elementy zbroi, a w zamku w Dąbrównie znaleziono siekierę bitewną i inne fragmenty zbroi. Polskie badania archeologiczne rozpoczęły się w roku 1958 i trwały przez kilka lat, lecz objęły niewielką część pobojowiska, m.in. nie odnaleziono wspomnianego przez kronikarzy miejsca pochówku kilkuset znaczniejszych rycerzy obu stron w okolicach stębarskiego drewnianego kościoła i nie przebadano pobliskich bagien, gdzie podobno zginęło wielu uciekinierów z pola walki. Odnaleziono kilka zbiorowych mogił w pobliżu ruin kaplicy wzniesionej przez Krzyżaków po bitwie. Szkielety nosiły ślady po ciosach zadanych mieczem, toporem czy po trafieniach bełtami z kuszy.

Rycerstwo polskie zorganizowane były w 51 chorągwi, wśród których znajdowali się także Czesi (Jan Žižka), Morawianie i Ślązacy. Oprócz tego stawiło się 40 chorągwi litewskich wraz z oddziałami ruskimi, żmudzkimi i tatarskimi. Wśród uczestników tej bitwy, po stronie Królestwa wymieniani są m.in. rycerze: Zyndram z Maszkowic oboźny wojsk polskich, dowódca chorągwi wielkiej ziemi krakowskiej, Marcin z Wrocimowic chorąży, Zawisza Czarny i jego brat Jan Farurej z Garbowa, wojewoda krakowski Jan z Tarnowa, Florian z Korytnicy, Paweł Złodziej z Biskupic, Mikołaj Powała z Taczewa, Jarand z Brudzewa, Dobiesław z Oleśnicy, Spytek I Jarosławski oraz Szymon Lingwenowicz, Zygmunt Korybut, Jerzy Mścisławski.

Zakon krzyżacki wystawił 52 chorągwie (w tym dwie wielkiego mistrza), wśród których znajdowali się również goście zakonu z Niemiec, Szwajcarii oraz Inflant. Udział w bitwie po stronie zakonnej wzięli m.in. Frideric von Wallenrode, Konrad Lichtenstein, Thomas von Morheim, Wilhelm von Helfenstein, Henric von Schwelborn, Godfryd von Hatzlfeld, Burchard Wobeke, Arnold von Baden i Werner Tettingen. Według niektórych badaczy samych braci-rycerzy krzyżackich było pod Grunwaldem tylko około 250, resztę stanowili goście i zaciężni.
W literaturze podawane są różne – dość rozbieżne – szacunki liczebności wojsk (mówi się niekiedy nawet o sumie do 38 tys. wojsk zakonnych i do 43 tys. sprzymierzonych), ale przez większość historyków i badaczy są one poddawane w wątpliwość. Przewaga liczebna wojsk unii nie jest kwestionowana, za to w wielu źródłach kwestionuje się poważne zagrożenie dla głównego obozu Jagiełły wskutek straceńczej szarży lekkozbrojnej jazdy krzyżackiej – wątek opisany przez Sienkiewicza.

Nie ma też pewności co do umieszczenia przez Krzyżaków wilczych dołów na polu bitwy. Wydaje się, że mieli oni za mało czasu na wykopanie tych pułapek.

Co roku, w rocznicę bitwy, członkowie bractw rycerskich z całej Europy odgrywają pod Grunwaldem wydarzenia z 15 lipca 1410. Spektakl zawsze przyciąga tysiące widzów , w 2007 rekordową liczbę prawie 100 tys.[2]
Król Jagiełło wraz z rycerzem na tle wojsk polskich (2003)
Król Jagiełło wraz z rycerzem na tle wojsk polskich (2003)

Ciekawostki
Uzbrojenie obu armii, biorących udział w bitwie pod Grunwaldem, było podobne. Władysław Jagiełło rozkazał więc swoim wojskom "...opasać się przepaskami ze słomy dla wzajemnego rozpoznania"[potrzebne źródło] i podał rycerzom te słowa jako zawołanie bojowe: "Kraków. Wilno"
Bibliografia
* Jan Herburt, autor : Chronica sive historiae Polonicae compendiosa, Basileae: 1571, stron 338, zawiera m.in. opis bitwy pod Grunwaldem
* Jan Stanisław Kopczewski, Mateusz Siuchniński "Grunwald. 500 lat chwały", Warszawa: PZWS, 1960
* Stefan Maria Kuczyński "Wielka Wojna z Zakonem Krzyżackim w latach 1409-1411", Warszawa: Wydawnictwo MON,1960
* Konstanty Górski, Bitwa pod Grunwaldem (dnia 15-go lipca 1410 r.), Warszawa 1888

03.08.2007

14:53

[4]

Deepdelver [ Legend ]

Bitwa o Hoth

Po dekonspiracji bazy na Yavinie IV i przedłużającym się poszukiwaniu nowej, bezpiecznej i permanentnej lokalizacji dla kwatery głównej, rebelianci osiedlili się ostatecznie na lodowej planecie Hoth. Jednak zanim jeszcze udało im się przystosować do działania tam całość posiadanego sprzętu, ich obecność została wykryta przez droida zwiadowczego - jednego z dziesiątków wysłanych przez Imperium. Intuicja i wyczucie Mocy Lorda Vadera sprawiły, że szczątkowa informacja zniszczonej przez rebeliantów sondy nie została zignorowana, lecz na Hoth udała się cała eskadra imperialna pod bezpośrednim dowództwem Admirała Ozzela, nadzorowana przez Mrocznego Lorda.

Flocie imperialnej nie udało się uzyskać przewagi zaskoczenia - rebelianci zdążyli osłonić swoją bazę tarczą energetyczną, co uniemożliwiło bombardowanie orbitalne i zmusiło Imperium do wykorzystania sił naziemnych. Porażkę tę admirał Ozzel przypłacił życiem, a jego miejsce z nadania Lorda Vadera zajął Firmus Piett.

Od samego początku Imperium posiadało przygniatającą przewagę liczebną i w sprzęcie, w związku z czym siły naziemne Rebelii prowadziły jedynie działania opóźniające, starając się zyskać jak najwięcej czasu dla ewakuacji Kwatery Głównej. Poniosły przy tym ciężkie straty, ale zadanie swoje wykonały - większej części rebeliantów udało się umknąć z imperialnej zasadzki.

W Bitwie na Hoth Sojusz Rebeliantów utracił bardzo dużą ilość ciężkiego sprzętu oraz zaopatrzenia, poniósł też znaczące straty w ludziach i po raz kolejny utracił swoją kwaterę główną. Mimo tego jednak, bitwę uznaje się raczej za porażkę sił Imperium, którym mimo znaczącej przewagi nie udało się ani pojmać, ani zabić czołowych dowódców Sojuszu. Z pułapki umknęli między innymi Mon Mothma, Leia Organa i Luke Skywalker, a także Han Solo i Chewbacca.

Podczas bitwy po raz pierwszy wykorzystano także nowatorską taktykę zwalczania imperialnych maszyn kroczących AT-AT przy pomocy lin z harpunami.

Vidos [ Senator ]

Bitwa pod Endor(Powrót Jedi). Największa i najważniejsza bitwa Rebelii z Imperium. Rebelianci dowiedzieli się o trwającej budowie drugiej Gwiazdy Śmierci i postanowili ją zniszczyć. Była to zastawiona przez Imperatora pułapka, gdyż stacja była w pełni funkcjonalna. W ten sposób chciał za jednym razem zniszczyć Luke'a Skywalkera i Rebelię.

Endor
Klimat: umiarkowany
Teren: lasy, równiny, bagna
Ukryty w oddalonym zakątku Zewnętrznych Obręczy Terytorialnych gazowy gigant Endor ze swoim zielonym księżycem o tej samej nazwie byłby łatwo dostrzeżony z ruchliwej galaktyki, gdzie nie powinna była się rozgrywać tak decydująca bitwa. Endor służy jako miejsce grobowca obu imperatorom: Palpatine'a i Dartha Vadera. To tutaj siły Rebelii zaczęły ścieżkę zwycięstwa nad Galaktycznym Imperium.
Endor był tajnym miejscem budowy drugiej Gwazdy Śmierci. Nadano mu kodową nazwę Sanktuarium Księżycowe(Sanctuary Moon). Endor był zielonym "klejnotem", który wyróżniał się na tle ciemnej częsci przestrzeni kosmicznej. Rzeki wiją się tu przez gęste sklepienie starodawnych drzew, a lasy rozposcierają się wysoko ponad ciemnym podłożem i niskimi górami tego świata.
Budowa na polanie księżyca była Imperialną instalacją chronioną przez legion szturmowców Imperium. Wielki generator tarczy tworzył ochronną tarczę wokół na wpół kompletnej Gwiazdy Śmierci. Odwarzna, rebeliancka grupa uderzeniowa pod dowództwem Generała Hana Solo, została przydzielona do zniszczenia generatora. Z pomocą rodzimych Ewoks Rebelianci pokonali szturmowców Imperium, torując drogę do zwycięstwa bitwy kosmicznej. Ten historyczny występ znany jest jako bitwa pod Endor

Tatooine
Teren: pustynie, skalne pustkowia
Dominująca rasa: Tuskeni, Jawowie i inne rasy
Stosunkowo mała Tatooine to główna planeta systemu podwójnej gwiazdy o dwóch słońcach Tatoo I i Tatoo II. Znajduje się ona w odległości blisko 43 tysięcy lat świetlnych od stolicy galaktyki Coruscant i jest położona w pobliżu Ryloth i Piroket. Zważywszy na odległe położenie często nazywana jest ona najdalej położonym światem od jądra galaktyki. W bardzo zamierzchłych czasach glob ten pokryty był w większości wodą. Z bliżej nieokreślonych powodów zniknęła ona jednak całkiem z jego powierzchni. Od tego momentu jest on bardzo niegościnną planetą, na której normalną rzeczą są bezkresne pustynie, suche równiny i skalne pustkowia. Planeta posiada jednego, naturalnego satelitę, doba liczy na niej 23 standardowe godziny, a rok 304 lokalne dni. Jako, że cechuje się ona suchym klimatem, czymś normalnym są więc na niej silne burze piaskowe i bardzo wysokie temperatury.
Rdzennymi mieszkańcami Tatooine są dwie inteligentne rasy. Pierwszą z nich są Ludzie Piasku zwani też Jeźdźcami Tusken przejawiający wojownicze cechy i żyjący w zbitych wędrownych grupach. Drugą są natomiast Jawowie, tchórzliwe, niewysokie istoty o żółtych oczach, które przemierzają morza piasków w poszukiwaniu złomu oraz części nadających się do naprawy i późniejszej sprzedaży. To właśnie od słowa "Tah doo Een e" wykorzystywanego przez tych wykwalifikowanych handlarzy wywodzi się właściwa nazwa planety. Oprócz tych dwóch ras Tatooine zamieszkują również inne istoty, takie jak Banthy, Ronto, Eopie czy żyjące w jaskiniach Krayty zwany potocznie smokami.
Pierwsi koloniści zajmujący się głównie wydobyciem wody dotarli na ten świat około 4200 lat przed bitwą o Yavin zakładając wówczas między innymi miasta Anchorhead i Bestine. Trudne warunki wyparły jednak większość z nich z planety. Druga, tym razem w pełni udana próba kolonizacji miała miejsce około 68 przed blokadą Naboo. Od tego momentu zaczęły wyrastać na Tatooine nowe miasta takie jak Mos Eisley, Mos Espa, Mos Zabu czy Mos Ethna, przy czym jej odległe położenie i ciężkie warunki spowodowały, iż szybko stała się ona jednym z ulubionych miejsc szmuglerów, handlarzy, bossów światka przestępczego czy łowców nagród. Szczególnie upodobali sobie ten świat Huttowie, którzy po pewnym czasie przejęli kontrolę nad planetą.
To właśnie na Tatooine dorastał jako niewolnik młody Anakin Skywalker, do czasu, gdy wygrał on lokalny wyścig podów i odleciał wraz z Qui-Gonem, by rozpocząć szkolenie Jedi. Świat ten odwiedzał również dwukrotnie rycerz Ki-Adi-Mundi, po raz pierwszy poszukując swojej porwanej córki, drugi próbując odnaleźć zaginionego Jedi Sharada Hetta. Na tej piaszczystej planecie kilkanaście lat później ukryto również młodego Luke'a Skywalkera, który dorastał pod okiem małżeństwa Larsów. Po dramatycznym opuszczeniu planety wraz z Obi-Wanem Kenobim, Luke na dłużej powrócił na ten świat dopiero cztery lata później (nie licząc paru krótkich pobytów) podejmując wówczas z przyjaciółmi próbę odbicia z rąk Jabby zamrożonego w karbonicie Hana Solo. Później pojawił się on jeszcze na Tatooine wraz z Hanem szukając potwierdzenia podejrzanej działalności Huttów dotyczącej projektu nowej kosmicznej superbroni, a także wraz z Tionną szukając śladów osady Mos Espa, w której żył wcześniej jego ojciec. Mniej więcej rok po bitwie o Endor świat ten odwiedzili również członkowie słynnej Eskadry Łotrów, którzy podjęli wówczas próbę odnalezienia zaginionego magazynu wojskowego Imperium.

Alderaan
Przynależność: Sojusz Rebelii
Teren: równinny, łąki, morza
Dominująca rasa: ludzie
Błękitnobiały Alderaan to jedna z najważniejszych planet w dziejach galaktyki Gwiezdnych Wojen. Na jej powierzchni dominują tereny równinne w większości porośnięte wieloma gatunkami traw (przeszło 8000 rodzajów), a także wzgórza, pola, łąki oraz niezbyt duże morza. Na tym smaganym łagodnymi wiatrami świecie przeszło milion lat przed bitwą o Yavin zaczęła ewoluować rasa inteligentnych istot zwanych Killik. Niestety 30 tysięcy lat przed zniszczeniem pierwszej Gwiazdy Śmierci istoty te wyginęły w wyniku uderzenia meteorytu pozostawiając po sobie jedynie tzw. Krainę Zamków usianą pozostałościami ich budowli.
2500 lat później na Alderaan dotarli pierwsi ludzcy koloniści. Nie chcąc powtórzyć błędu Coruscant postanowili oni jednak żyć w harmonii z naturą budując między innymi czyste i ujmujące miasta położone głównie w wąwozach. Stolicą mianowano po pewnym czasie metropolię Aldera wybudowaną na wyspie położonej pośrodku jeziora powstałego od uderzenia meteorytu. Z biegiem czasu wyrosło w niej wiele muzeów, uniwersytetów, a także pałac rodziny królewskiej. Dzięki uczciwości i pokojowej natury kolejnych pokoleń ludzi żyjących na Alderaanie planeta ta szybko stała się symbolem poszanowania prawa i spokoju. Z czasem zaczęto określać ją również galaktycznym centrum sztuki, filozofii i edukacji. Jej mieszkańcy tak bardzo nienawidzili wojen i brutalności, iż po Wojnach Klonów przeprowadzili nawet całkowitą demilitaryzację swojego świata. Choć na planecie tej od dawna panowała demokracja, to główna władza pozostawała w rękach rodziny Królewskiej.
13 lat przed blokadą Naboo na Alderaanie doszło do silnego sporu między dwoma rodami, o to który z nich ma prawo do tronu. Sprawę rozstrzygnęła dopiero specjalna drużyna rycerzy Jedi, która wskazała wówczas na ród Organa. To właśnie na tej cichej i spokojnej planecie ukryta została młoda Leia, którą Bail Prestor Organa wziął na swoją adoptowaną córkę. Od niepamiętnych czasów świat ten był jednym z największych stronników Starej Republiki. Później buntując się przeciwko rządom Imperium skrycie popierał Rebelię. Niestety przykrym następstwem tego faktu okazało się jego całkowite zniszczenie przez Gwiazdę Śmierci. Bezpośredni rozkaz wydał sam Wielki Moff Tarkin. Planeta została rozbita na wiele odłamków, które utworzyły istne cmentarzysko odwiedzane później przez wiele istot, w tym 60 tysięcy Alderaańczyków, którzy w momencie katastrofy nie przebywali na rodzimym świecie. 10 lat wcześniej na planecie tej zmuszony został również lądować młody Han Solo pracujący wówczas dla kapłanów Ylesii.

Bitwa na Naboo (Mroczne Widmo). Gigantyczna Federacja Handlowa, lekceważąc nakazy upadającego rządu galaktyki, próbuje przejąć władzę na niewielkiej planecie Naboo. Na południe od Theed rozegrała się bitwa pomiędzy Gunganami a armią robotów Federacji. Do walki doszło także na orbicie planety pomiędzy statkami Federacji a pilotami Naboo.

Naboo
Teren: łąki, równiny, wzgórza
Dominująca rasa: ludzie i Gunganie
Jest to stosunkowo niewielka i do okresu schyłku Republiki mało znana planeta. Nad tym światem położonym w Odległych Rubieżach, oddalonym od centrum galaktyki o blisko 34.000 lat świetlnych orbitują dwa małe księżyce. Jądro tej szmaragdowej planety to praktycznie w pełni czysta i skumulowana energia plazmowa (wykorzystywana później przez ludzi do uzyskania prądu). Płaszcz planety (obszar podziemny) usiany jest systemem małych tuneli i jaskiń, w większości zalanych przez wodę. Fakt ten powoduje, że sama powierzchnia planety nie może narzekać na brak terenów wodnych. Dużo obszarów zajmują więc lasy z bagnami, mokradłami oraz jeziorami. Twardy grunt Naboo, to natomiast w większości rozległe równiny i wzgórza porośnięte trawami.
Na Naboo żyją dwie inteligentne rasy, choć przed tysiącami lat żyła na niej także trzecia. Jej przedstawiciele wyginęli jednak, pozostawiając po sobie ruiny i antyczne budowle. Pierwszą z wspomnianych wcześniej ras są ludzie, którzy po raz pierwszy przybyli na Naboo przeszło 3980 lat przed słynną bitwą o Yavin. Dzięki nim powstało na niej kilka miast, w tym największe z nich Keren oraz stolica Theed, założona około 800 lat przed słynną blokadą Naboo i położona na największym z jej kontynentów w pobliżu rzeki Sellou. Drugą nacją egzystującą na tym świecie są Gunganie, którzy ewoluowali z kolei na podmokłych terenach planety. Aby żyć w spokoju rasa ta postanowiła 7000 lat przed bitwą o Yavin przenieść się w głąb jezior, pomimo to Gunganie przez setki lat toczyli niestety ostre boje z żyjącymi obok nich ludźmi. Przez tysiąclecia wybudowali oni jednak wiele miast położonych w głębinach jezior. Ich stolicą stało się malownicze miasto położone w Jeziorze Paonga zwane Otoh Gunga.
Co do fauny Naboo, to jest ona wyjątkowo bogata, żyją na niej bowiem zarówno gigantyczne morskie ryby takie jak Opee czy Colo, jak i mnóstwo leśnych zwierząt takich jak Ikopi, Fulumpasety, Motty i Peko Peko.
Naboo po raz pierwszy zyskała olbrzymi rozgłos 36 lat przed słynną bitwą o Endor, kiedy to znajdująca się na usługach Dartha Sidiousa Federacja Handlowa zorganizowała jej blokadę, a później dopuściła się inwazji na ten spokojny świat. Z zadaniem załagodzenia konfliktu przybyli wówczas dwaj Jedi: Qui-Gon Jinn i Obi-Wan Kenobi, niestety nie zapobiegli oni inwazji, aczkolwiek uwolnili i ochronili skutecznie ówczesną Królową Amidalę. Niebawem planeta wyzwoliła się spod jarzma Federacji, zanim to jednak nastąpiło na polach położonych na południe od Theed rozegrała się gigantyczna bitwa między Gunganami i armią robotów Federacji, a na jej orbicie doszło do starcia statków Federacji z pilotami Naboo, wśród których nieumyślnie, ale i jak się później okazało szczęśliwie znalazł się także Anakin Skywalker.

Coruscant
Teren: gigantyczna zabudowa miejska
Dominująca rasa: ludzie i przedstawiciele innych ras
Koordynaty tej planety to 0-0-0, nie dziwi więc fakt, że od niepamiętnych czasów jest to świat będący stolicą galaktyki. Od zarania dziejów Coruscant nazywana jest centrum władzy, prawa, kultury i historii. Nie wszystkie okresy jej dziejów jednak to potwierdzają, gdyż z początku przez tysiąclecia znajdowała się ona pod władaniem brutalnej i krwawej rasy Taung toczącej nieustanne boje. Właśnie w miejscu gdzie odbyła się ogromna bitwa między Taungami i Zhell powstało później słynne miasto zwane Republic lub Imperial City.
Po dziesiątkach tysięcy lat dzięki nieustannemu rozwojowi i ciągłemu zamieszkaniu powierzchnia Coruscant została pokryta kompleksami mieszkalnymi zwanymi monadami, halami, wieżami, pałacami i wszelkimi budynkami, wśród których z czasem wyrosły takie sięgające kilku kilometrów wysokości (najwięcej tych najwyższych znajduje się wzdłuż równika planety). Jedynymi rejonami, które oparły się zabudowie są Góry Manawai oraz czapy polarne, których brzegi od czasu do czasu rozmarzają i zamieniają się w morza. Prawdziwe oceany wysuszono bowiem lub skierowano do podziemnych jaskiń. Niezwykle charakterystyczny i wywołujący niezapomniane wrażenia (szczególnie nocą dzięki niezliczonym źródłom światła) krajobraz Coruscant sprawia wrażenie betonowej dżungli lub wielopoziomowego labiryntu, w którym hierarchia jest ściśle określona. Podczas gdy najwyższe partie planety zamieszkują najbogatsi w tych niższych gdzie stale panuje półmrok swoje domy mają mniej zamożni. Dodatkowo wyróżnić można jeszcze najniższy poziom Coruscant gdzie od tysiącleci nie dociera światło, miejsce to jest jednak schronieniem wielu mutantów, ghuli, granitoslugów, jastrzębionietoperzy, a nawet kanibalistycznych Cthonów, co powoduje, iż nikt rozsądny nie zapuszcza się w te rejony.
Podobnie jak powierzchnia Coruscant tak i jej orbita wydaje się być zaśmiecona, znajduje się tam bowiem masa satelitów, stacji obronnych i skyhooków, a nie można także zapomnieć o potężnej gwiezdnej flocie stojącej na jej straży. Na tym centralnym wiecie galaktyki znajduje się wiele miejsc, które przyciąga jednak niezliczoną ilość turystów, są to np. Muzeum Galaktyczne, słynne ImperialCity, Monument Plaza czy siedziba Senatu.
We wczesnych dziejach, gdy rycerze Jedi nie byli jeszcze prześladowani, na planecie tej swoją siedzibę miała także Rada Jedi, znajdowała się tu też Świątynia gdzie szkolono młodych adeptów Mocy. Po powstaniu Starej Republiki Coruscant stała się oczywiście jej stolicą, znacznie później przemianowano ją jednak na stolicę Imperium, a po następnych kilkudziesięciu latach stała się ona centrum Nowej Republiki. Planeta symbolizowała wówczas jej zwycięstwo i słuszne idee. Na przestrzeni dziejów na Coruscant dochodziło do wielu interesujących wydarzeń, zarówno w skali makro - potężna bitwa z siłami Imperium Sith dowodzonymi przez Sadowa, jak i w skali mikro - morderczy i dramatyczny pościg Dartha Maula za osobami będącymi w stanie ujawnić skryty plan powrotu Sithów. Najważniejsze są chyba jednak zajścia z czasów upadku Imperium. Nie można bowiem przejść obok zdarzeń, które rozegrały się tutaj niedługo przed bitwą o Endor kiedy to zniszczeniu uległ ogromny pałac księcia Xizora, a wmieszani w to byli bohaterowie Rebelii. Nieco później świat ten stał się centrum walk pomiędzy Imperium a Nową Republiką, podczas których znacznie wyróżniła się słynna Eskadra Łotrów. To właśnie wówczas o mały włos nie doszło na Coruscant do wielkiej katastrofy, gdy uciekająca z planety Ysanne Isard rozpuściła groźny wirus Krytosa.
Parę lat później próbujący dojść do władzy admirał Thrawn zablokował skutecznie tę planetę odcinając ją na pewien czas od reszty galaktyki. W następnych latach Coruscant było natomiast przedmiotem nieustannych bitew pomiędzy siłami Odrodzonego Imperium i Nową Republiką, a władza nad nią przechodziła wówczas z rąk do rąk. Ostatecznie znalazła się ona jednak pod władaniem Nowej Republiki i nawet zamach spowodowany przez Kuellera, którego efektem było zniszczenie sali obrad Senatu nie był w stanie tego zmienić. Sytuacja ta uległa zmianie dopiero 23 lata po klęsce Imperium nad Endorem. Inwazję na stolicę galaktyki przeprowadziła wówczas rasa obcych istot zwanych Yuuzhan Vongami. W przestrzeni kosmicznej nad Coruscant rozegrała się najpierw potężna bitwa z udziałem setek okrętów obu stron. Po przełamaniu obrony centralnego świata rozpoczęła się z kolei bezpośrednia inwazja na planetę. Miliardy dotychczasowych mieszkańców w pośpiechu opuszczały więc stolicę. Po przejęciu przez obcych kontroli nad centralnym światem, po raz pierwszy od tysiącleci zgasły wszystkie miejskie światła stolicy galaktyki.

Dagobah
Teren: bagniste lasy, mokradła i jeziora
Dominująca rasa: wiele gatunków zwierząt
Jest to wyjątkowo mało znana i niegościnna planeta. Posiada wiele zróżnicowanych stref klimatycznych, dominują na niej jednak tereny podmokłe, bagna oraz mokradła. Spowita warstwą wiecznej mgły Dagobah jest centralnym światem swojego systemu. Dzień trwa na niej 23 standardowe godziny, a rok 341 lokalnych dni. Na planecie praktycznie w każdym miejscu czuć słodką woń i odór zgnilizny. Charakterystycznym widokiem są na niej gęste lasy składające się ze zmumifikowanych gnarltree, które co warto podkreślić na początku swojej egzystencji są wędrującymi białymi pająkami. Uwagę przykuwa również na Dagobah najwyższy szczyt planety o nazwie Mount Dagger (później znany jako Góra Yody). Nie sposób pominąć również faktu, że na świecie tym, aż roi się od żywych istot, przykładem są tu np. pływające Bog Beast, latające Bog Wing, ptaki Jubba, olbrzymie bagienne ślimaki, nietoperze Nightbat czy węże Dragonsnake.
Wkrótce po rozpoczęciu czystki Jedi to właśnie na Dagobah ukrył się mistrz Yoda. Po kilku latach przybył na nią także bliżej nieznany Ciemny Jedi, który został pokonany przez Yodę. Zła aura, która po nim pozostała skutecznie niwelowała jednak emanującą z mistrza Jedi energię jasnej strony Mocy. Wiele lat później na Dagobah przybył również młody Luke Skywalker, który wkrótce potem pod okiem Yody rozpoczął szkolenie na rycerza Jedi. Przerwał je jednak i opuścił planetę, by powrócić na nią dopiero rok później. Skywalker odwiedził ten bagienny świat jeszcze dwukrotnie, wpierw na samym początku kampanii admirała Thrawna szukając cennych pozostałości po swoim mistrzu, a następnie wraz z ukochaną Callistą próbującą odzyskać kontrolę nad Mocą. Wiele lat później Dagobah odwiedził też młody Anakin Solo szkolący się wówczas w Akademii na Yavinie IV.

Bitwa na Geonosis (Atak Klonów). Kilka tysięcy systemów planetarnych odłączyło się od Republiki. Planeta Geonosis stała się bazą tego Ruchu Separatystów, któremu przewodzi Hrabia Dooku. Tu powstały fabryki produkujące droidy wojenne. Dziesięć lat po blokadzie Naboo to tu dochodzi do rozpoczęcia WOJNY KLONÓW. Najpierw do bitwy ruszyli rycerze Jedi, później dołączyła armia klonów Republiki.

Geonosis
Teren: skaliste równiny i wzgórza
Dominująca rasa: Geonosianie
Stosunkowo mało znana planeta, która odegrała jednak olbrzymią rolę w galaktycznej historii. Geonosis leży w pobliżu Trasy na Korelię, niecały parsek od słynnej Tatooine. Planeta jawi się malowniczo z przestrzeni kosmicznej jako pomarańczowy glob otoczony majestatycznym pasem asteroid. Mimo to jest ona bardzo niegościnnym światem o niebie i powierzchni skąpanych w odcieniach czerwieni. Na Geonosis dominują rozległe tereny pustynne i kamieniste równiny, często występują na niej również silne burze piaskowe, które skutecznie uniemożliwiają kontakt z planetą. Długotrwałe i niszczycielskie działanie wiatru wytworzyło wiele kanionów, a także stromych wzgórz i gór.
W tak trudnych warunkach ekologicznych wyewoluowała jednak inteligentna, insektoidalna rasa Geonosian, często nazywana po prostu Geo. Jej przedstawiciele żyją w systemie kast o ściśle określonej hierarchii. Zamieszkują górne partie szpiczastych, skalnych wież przypominających olbrzymie stalagmity. Dorównują wzrostem przeciętnemu człowiekowi, mają cienką, chitynową skórę oraz pociągłą, trójkątną głowę. Ich nogi i palce zakończone są trzema dużymi palcami o ostrych pazurach. Geonosianie porozumiewają się w dziwnej, przypominającej mlaskanie mowie. Należy również zaznaczyć, że osobnicy uprzywilejowani przez naturę zostali wyposażeni w duże skrzydła umożliwiające doskonałe latanie. Oprócz powyższego gatunku do trudnych warunków panujących na Geonosis dopasowały się również zwierzęta. Podróżując po planecie można natknąć się np. na olbrzymiego, pająkowatego Acklaya, drapieżnego Massiffa czy pokrytego sierścią węża Sand Snake.
W dobie schyłku Starej Republiki Geonosis stała się główną bazą tzw. Ruchu Separatystycznego, zarządzanego przez Hrabiego Dooku. W głębokich jaskiniach znajdowały się wówczas olbrzymie, zautomatyzowane fabryki produkujące droidy wojenne. Dziesięć lat po blokadzie Naboo, na Geonosis trafił mistrz Jedi Obi-Wan Kenobi. Gdy wpadł on w sidła Hrabiego, na pomoc ruszyło mu dwustu rycerzy Jedi, którzy stoczyli nierówną walkę na Geonosiańskiej arenie straceńczej. Wkrótce potem pojawiła się potężna armia klonów Republiki, w wyniku czego doszło do bitwy słusznie ochrzczonej mianem początku Wojen Klonów.

Kamino
Teren: oceany
Dominująca rasa: Kaminoanie
Bardzo odległy świat położony tuż poza granicami Zewnętrznych Rubieży, około dwunastu parseków na południe od Labiryntu Rishi. Nieznana większości mieszkańców galaktyki Kamino, to samotna, skryta w gęstych chmurach planeta. Jej powierzchnia zdominowana jest przez rozległe i burzliwe oceany, a suchy ląd ogranicza się na niej wyłącznie do kilku skromnych wysepek. Deszczowy klimat sprawia, że na Kamino panują ciągle ulewne burze i potężne sztormy. Mimo tak niegościnnych warunków planetę zamieszkuje inteligentna rasa, której przedstawiciele znani są przede wszystkim z swoich zdolności klonerskich.
Kulturalni, łatwowierni i zamknięci w sobie Kaminoanie nabyli bowiem wiedzę pozwalającą im dowolnie manipulować i modyfikować geny innych istot. Posiadają charakterystyczny wygląd zewnętrzny - są wysokimi, bardzo szczupłymi istotami o długiej szyi. Mają przy tym duże, okrągłe i szkliste oczy, umożliwiające widzenie w wielu spektrach oraz bardzo jasną skórę. Istnieją domysły, iż Kaminoanie nie są wynikiem naturalnej ewolucji, lecz zmodyfikowaną genetycznie rasą, dotychczas nie udało się jednak tego potwierdzić.
Przedstawiciele tego gatunku mieszkają w wybudowanych przez siebie, charakterystycznych miastach położonych ponad poziomem morza. Wspierają się one na wysokich i cienkich kolumnach, które skutecznie opierają się niszczycielskiej potędze wiatru i wody. Stolicą Kamino od lat niezmiennie pozostaje Tipoca City, biała metropolia, w której urzęduje minister planety, i w której u schyłku Starej Republiki znajdowały się wielkie centra klonowe. Oprócz Kaminoan planetę bezkresnych mórz zamieszkuje również wiele gatunków zwierząt, takich jak ryby Rollerfish rezydujące w górnych partiach oceanów, długie i drobne Sea Eel czy Sea-mouse, które wyewoluowały na lądzie, by później zadomowić się w morzach.
Należy odnotować, że to właśnie na Kamino wyhodowana została potężna armia klonów dla Republiki, która po raz pierwszy użyta została w bitwie na Geonosis, starciu otwierającym Wojny Klonów. Dziesięć lat po blokadzie Naboo, o istnieniu tejże armii dowiedział się mistrz Jedi Obi-Wan Kenobi, który przybył na Kamino w poszukiwaniu łowcy nagród zamieszanego w zamachy na senator Amidalę. Ku swojemu zdziwieniu dowiedział się on wówczas, że zamówienie na klony złożył mistrz Sifo-Dyas, a genetycznym wzorem jej członków został łowca Jango Fett, z którym Kenobiemu przyszło stoczyć następnie widowiskowy pojedynek.

Kashyyyk
Teren: las złożony z wroshyrów
Dominująca rasa: Wookie
Powyższa planeta może poszczycić się jednym z najbardziej dziwnych, niebezpiecznych i zapierających dech w piersiach krajobrazów. Porastają ją bowiem w większości skupiska wroshyrów - olbrzymich drzew osiągających nawet parę kilometrów wysokości. Cztery kontynenty planety oddzielone są wstęgami oceanów, w pobliżu łańcuchów górskich leżących blisko równika znajduje się natomiast kilka pustyń.
Przez tysiąclecia na Kashyyyku utworzyła się specyficzna hierarchia. Najniższe partie planety gdzie nie docierają praktycznie promienie słoneczne zamieszkane są między innymi przez mięsożerne kwiaty, trujące webwaery, drapieżne katarny oraz protoplazmatyczne ślimaki duszące. Ten rejon Kashyyyku zwany jest Cienistą Puszczą i jest najniebezpieczniejszym miejscem na całej planecie. Niewiele inteligentnych istot zapuściło się w te partie lasu i stanęło na prawdziwej powierzchni planety, a jeszcze mniej wróciło, by opowiedzieć o tym innym. W trochę wyższych i bardziej dostępnych partiach puszczy także czyha wiele pułapek. Żyją tam np. zwinne rkkrrkkrl (inaczej tkacze pułapek), powolne rroshm, igłopluskwy o kolczastych językach oraz pięcionożne i nieuchwytne bestie zwane kkekkrig rro. W najwyższych poziomach lasów tuż przy pułapie chmur osiedliła się natomiast rasa inteligentnych, niezwykle silnych oraz honorowych istot zwanych Wookie. Z biegiem czasu wśród konarów wroshyrów wybudowali oni kilkanaście miast (największe i najsłynniejsze to Rwookrrorro), wśród których nie brakuje nowoczesnej techniki (fabryki czy lądowiska), a zarazem także naturalnych budowli (np. windy utrzymujące się na specjalnych lianach). Dzięki staraniom rasy Trandoshan Kashyyyk została jednak w pewnym momencie spacyfikowana, a Wookie stali się od tamtego czasu niewolnikami Imperium. Trwało to, aż do momentu wyzwolenia planety przez Nową Republikę, co miało miejsce 2 lata po śmierci Imperatora.
Na Kashyyyku kilkakrotnie był Han Solo, brał np. udział w ślubie swojego nieodłącznego przyjaciela Chewbacci. Również jego żona Leia Organa przez pewien czas mieszkała na Kashyyyku, co spowodowane było chęcią schronienia się przed nieznanymi jej wówczas istotami tropiącymi ją z rozkazu admirała Thrawna. 14 lat po tych wydarzeniach zjawiły się na tym świecie także bliźnięta Jacen i Jaina, które wraz z przyjacielem Lowbaccą stawiły wówczas skuteczny opór siłom "odrodzonego" Imperium dowodzonym przez Zekka.

Kessel
Teren: pustkowia i kratery
Dominująca rasa: wiele inteligentnych gatunków
Z przestrzeni kosmicznej Kessel wygląda jak kometa lub bryła skalna ciągnąca za sobą warkocz uciekającego z powierzchni powietrza. Ci, którzy przekroczą jej niezwykle rzadką atmosferę ujrzą dość jednostajny widok alkalicznych i skalistych równin poprzecinanych wąwozami i rozpadlinami. Na tej bardzo nieprzyjaznej planecie o niskiej sile przyciągania postanowiono wznieść jednak budowle. Spowodowane jest to występowaniem pod jej powierzchnią włóknistego i rzadkiego minerału - Glitterstimu bardziej znanego pod nazwą Przyprawy. Po odpowiednim przerobieniu ma on wiele zastosowań od leczniczych po odurzające. Niewielu wie jednak, iż jest on tak naprawdę pajęczyną ogromnych pająków energetycznych żyjących w podziemiach Kessel.
Ta niegościnna planeta znajduje się także pod stałym, niewidzialnym bombardowaniem bardzo szkodliwego promieniowania generowanego przez pobliską Otchłań. Pomimo tych wszystkich cech Imperium dosyć szybko zajęło Kessel, a wkrótce wybudowano na jej powierzchni specjalne fabryki wytwarzające powietrze, które pozwalały ludziom oddychać w maskach, a nie w specjalistycznych kombinezonach. Co ważniejsze powstało także na Kessel silnie strzeżone więzienie, do którego zsyłano zarówno więźniów politycznych jak i kryminalnych. Z miejsca pojawiła się też korupcja, a planetę zaczęło odwiedzać wielu przemytników, którzy tzw. "Trasę Kessel" uznawali za test szybkościowy i sprawnościowy.
Po klęsce Imperium w bitwie o Endor za pomocą przewrotu władzę nad planetą przejął imperialny urzędnik rasy Rybet - Mooruth Doole. Han i Chewie powrócili na nią 11 lat po bitwie o Yavin już jako dyplomaci Nowej Republiki, lecz zostali złapani i wtrąceni do kopalń gdzie poznali między innymi Kypa Durrona. Nieco później za pomocą prototypu Gwiazdy Śmierci zniszczony został księżyc Kessel, na którym mieściła się baza floty obronnej. Sama flota została natomiast rozbita przez cztery niszczyciele admirał Daali. Po śmierci Doole'a zarządzaniem Kessel zajął się tymczasowo Lando Calrissian wraz z Marą Jade.

Vidos [ Senator ]

Bitwa pod Montgisard

Po II krucjacie, zakończonej niepowodzeniem i zagrożeniem królestw chrześcijańskich przez najazdy muzułmanów, w Ziemi Świętej uwidoczniły się wpływy Bizancjum, którego cesarz wspierał militarnie Franków.

W latach 1176 - 1177 doszło do dwóch wielkich bitew pomiędzy muzułmanami a chrześcijanami w Palestynie. W pierwszej z nich, stoczonej pod Myriokefalon w roku 1176, armia bizantyjska pod wodzą cesarza Manuela I Komnena starła się z wojskami tureckimi sułtana Kilidż Arslana. Armia turecka nie ustępowała liczebnością armii Manuela, a chociaż gorzej uzbrojona była za to bardziej zwrotna. W dniu 17 września awangarda wojsk cesarskich została okrążona przez Turków, którzy uderzyli na przeciwnika z wszystkich stron. Kontrnatarcie szwagra cesarza Baldwina zakończyło się klęską. Widząc katastrofę swoich oddziałów Manuel rzucił się do ucieczki. Tylko jemu i garstce jego żołnierzy udało się ujść z pułapki.

Porażka Bizantyjczyków nie osłabiła jednak książąt chrześcijańskich, którzy wzmocnili swoje szeregi posiłkami z krajów Zachodniej Europy. W roku 1177 doszło do kolejnej wielkiej bitwy chrześcijan i muzułmanów, tym razem pod Montgisard. Hufce templariuszy dowodzone przez siedemnastoletniego króla Baldwina dnia 25 listopada zaatakowały wojska egipskie Saladyna. Król Baldwin stał na czele zaledwie 500 rycerzy, w tym 80 templariuszy - przeciwko 30 tysiącom mamaleuków sułtana Saladyna. Zaskoczenie było kompletne. Uderzenie Franków zmiotło oddziały tureckie z palcu boju. Po kilku godzinach krwawej bitwy niemalże całe wojsko egipskie uciekło w panice z pola walki. Klęska pod Montgisard stanowiła wielki cios moralny dla Saladyna. Jednakże nie przeszkodziło mu to w odniesieniu już wkrótce jego największego triumfu - zwycięstwa pod Hittin.

13.08.2007

19:39

[7]

Lukas von Hohensalza [ Centurion ]

Przede wszystkim bitwy z IIWŚ.
Szególnie Manstein i walki o Krym.
A żeby nie zapominać o polskich sukcesach to może to:

Bitwa pod Kłuszynem rozegrała się 4 lipca 1610 roku między wojskami polskimi pod dowództwem hetmana polnego koronnego Stanisława Żółkiewskiego, a armią rosyjską pod dowództwem kniazia Wasyla IV Szujskiego oraz szwedzkich posiłków dowodzonych przez Jakuba Pontussona De la Gardie.

Atak wojsk Żółkiewskiego rozbił wojska moskiewskie, a następnie skłonił do zaprzestania walki cudzoziemców posiłkujących Szujskiego. Bitwa zakończyła się paniczną ucieczką Szujskiego i ocalałych Rosjan. Pociągnęło to za sobą kapitulację zablokowanej armii Grzegorza Wałujewa w Carewo Zajmiszczu (ok. 8000 ludzi).

W obliczu klęski bojarzy zdetronizowali cara Wasyla Szujskiego i obwołali carem królewicza polskiego Władysława, a Żółkiewski wkroczył do Moskwy. Według innych danych wojska Rzeczypospolitej liczyły 3900 kawalerii, 400 spieszonych Kozaków, 200 piechurów więc 4500 żołnierzy a wojska wrogie liczyły 25 000 żołnierzy i 20 000 uzbrojonych chłopów.
Tak powino się lać te Ruskie świnie.
Tylko szkoda, że ten tron Rosyjski nie zatrzymaliśmy na dłużej :(.