Karczma "Pod Poetyckim Smokiem" 1538

06.06.2007

19:03

[1]

TrzyKawki [ smok trojański ]

Karczma "Pod Poetyckim Smokiem" 1538

Witajcie!
Bufet jest czynny od 5:00 do 24:00 [dla potrzebujących non-stop, ale po godzinach obsługa we własnym zakresie]. Gościmy zbłąkanych, gdy tylko poczują, że na innych wątkach jest chwilowo podejrzanie cicho albo podejrzanie głośno. Za barem Holgan, Astrea (która okazała się doskonale nadawać do tej pracy i została postawiona za barem przez Szamana; należy także nadmienić, ze jest ona jedynym w swoim rodzaju Kryształowym Duszkiem i zgodziła się kolaborować z liczem Szamanem i służyć mu za kryształową kulę przepowiadającą przyszłość) i Szaman (uwaga: Szaman ma zawsze rację, nie może inaczej być!) mieszają magiczne drinki. Magini kręci się po sali, ale ostatnio bardzo rzadko wpada pochłonięta obowiązkami przy nowej klientce Karczmy (przewiduje jednak, że wkrótce sytuacja się unormuje i do lokalu wstawimy kołyskę ;-), MarCamper pilnuje porządku gwarantując bezpieczny odpoczynek, eros w kuchni miesza ... w kotle (na czas jakiś obowiązki jego przejął Mac, czym zaskarbił sobie wdzięczność tak gości jak i obsługi, która martwić zaczynała się faktem przedłużającego się urlopu erosa) i rothon - na zapleczu dba o interes oraz dokarmia świnkę, którą kiedyś przyniósł w darze.
W takim miejscu jak to nikogo zdziwić nie może obecność anioła. Ten nasz Anioł z Naderwanym Skrzydłem, jest o tyle wyjątkowy, że wiemy wszyscy, iż nie doje, nie dopije a będzie się interesował. AnankE wpada wieczorkiem, puka w szybkę i pije adamusowego grzańca, mi5aser - etatowy stały klient w koło opowiadający o EverQuest. Ostatnio rozgląda się trochę nerwowo wyczekując na moment, kiedy trzeba zmienić numerację. Adamus płaci za drinki wierszami sam przynosząc najlepsze alkohole świata i przygotowując doskonałego grzańca dla zziębniętych, a Gambit przynosi ze sobą świeczkę i koronkową chusteczkę. Zajmuje się także kominkiem, przed którym wygrzewa się z wyrazem błogostanu na twarzy tygrysek, co jakiś czas zerkając jednak nerwowo na mi5asera, gdyż ten próbuje go uprzedzić przy zmianie numeracji w przerwach pomiędzy swoimi powieściami. Pellaeon dba o czystość, kontrolując z sanepidowską dokładnością wszystkie zakamarki i regularnie wyprowadza Ósmego na spacery (ale nie dane mu jest zaznać spokoju od służby we Flocie z powodu Yoghurta, który regularnie raportuje mu o sytuacji w walce z Rebeliantami i aktualizuje Imperialną stronę Holonetową):-). Nick Grzecha sugeruje różne grzechy, ale osobnik ten wsławił się szczególnym upodobaniem do numeracji rzymskiej i c(_) ;-) Odwiedza nas Alver the Gnom, a po jego uprzejmej propozycji dotyczącej naszej Karczmy „a może to też mam rozpieprzyć?!?” umieściliśmy go w stopce papieru firmowego. Teraz doczekaliśmy się - powrócił do nas z wojska na białym koniu. Attyla, mnich pochodzący ponoć od smoka, przechodząc wstępuje na zimny prysznic, poza tym zawsze wie kiedy wstać i wyjść :). Tofu ponownie opuścił nas i udał się do Japonii, skąd, jak obiecują sobie wszyscy, przywiezie nam furę egzotycznych prezentów (nie tylko herbatę ;)!!! Można tu też usłyszeć pieśni Wędrownego Barda i gromkie okrzyki imć Dymiona, który broni honoru kobiet i naszej Karczmy. JRK przynosi różne ciekawe rzeczy i pije wapno. Ostatnio mamy nowego dostawcę szmuglowanego piwa - Mr.JackSmitha, który zaczął też parać się pracą barmana i jest w tym debeściarski :-) Wieczorami lub nocą przychodzi Kerever cierpiący na bezsenność, odkąd po raz pierwszy odwiedził Sosarię. Śni o tej krainie na jawie. Wieczory i noce to też ulubione pory gnoma Desera, który wpada na piwo zawsze z nieodłącznym worem pełnym artefaktycznych artefaktów (ale nie posiada największego skarbu naszego barmana - samonapełniającego się kufelka +5 ;). Rankiem zjawia się krasnolud Kastore, znany Zabójca Trolli, przychodzi opowiadać o swych wyprawach i walkach stoczonych rzeczywiście lub jedynie zmyślonych. Nemeda gdzieś tu się czai w mrocznym kątku, szukasz magii nekromanckiej, wypowiedz jej imię a pojawi się od razu. Jest także Shadowmage, który z uporem godnym lepszej sprawy czatuje na to, żeby być pierwszym i gotów jest się z każdym pojedynkować na Fireball`e... ;-) NicK próbuje w przybudówce zorganizować gorzelnię - zamarzyło mu się piwo własnej produkcji. Ostatnio zaniedbał trochę warzenie piwa, poświęcając swoją uwagę Duszkowi, którą za obopólną zgodą usidlił i zaprowadził przed ołtarz (gwoli ścisłości to nie jest pewne, kto kogo gdzie zapędził, ale tak to w opowieściach bywa, że cny rycerz damę serca swego przed ołtarz prowadzi, a nie odwrotnie... ;))). Yosiaczek wsławiła się tym, że w ogniu dyskusji postanowiła zademonstrować swoje zdecydowanie i użyła czołgu (pożyczonego od Admirała Pellaeona) jako argumentu i wjechała do Karczmy przez... ścianę, co zmusiło obsługę do jej późniejszego magicznego odbudowania... [ściany, nie Yosiaczka] :-) Cóż, poza tym łączy ją trochę niejasny związek z porucznikiem Yoghurtem ;-) AQA natomiast uczy się od Admirała Pellaeona za niebiańsko wysokie stawki (ale w końcu sam Wielki Admirał udziela korepetycji... ;)) obsługi Generatora Czasoprzestrzennego, co może mieć dla naszej Karczmy wiekopomne konsekwencje... :-). Zdarzają się także historie jak z telenoweli, czego przykładem jest Pijus, który podejrzewa (z bliżej nie skonkretyzowanych powodów), że jest dawno zaginionym bratem Szamana (o czym ten oczywiście nic nie wie i wszystkiego się wypiera... ;)). Pojawił się także w naszej Karczmie silny desant z Wielkiego Miasta Portowego Północy, wśród którego wyróżnia się Rogue, będąca, co wiedzą dobrze poinformowani, blisko związana z Gambitem... Obok wejścia stanął słynny sprzedawca kiełbasek w bułce Dibbler - zachwala swój towar Gardło Sobie Podrzynając ceną. Nikt jednak nie próbuje jego kiełbasek dwukrotnie - świadczy to o roztropności miejscowej klienteli. Od czasu kiedy w ekipie mafii gdańskiej pojawiać się zaczął Ingham konieczne stało się zainstalowanie spluwaczek oraz wyłożenie dyżurnych szmat. Panowie maja bowiem dziwaczny zwyczaj witania się poprzez plucie. Z tamtych regionów przybywają czasem Pasterka i Kane: Dzicy Barbarzyńcy z Dalekiej Północy, siedzą i popijają grog zrobiony według przepisu Mamy Muminka, siejąc przy tym ogólny zamęt i spustoszenie w karczmianych zapasach... Powiadają, że w puszczy żubr jeno występuje, ale okazuje się, że nie jest to do końca prawdą. Lechiander też występuje, tyle, że jako wielki spec od Half-life`a i Fallout`a, czym zwiększa znacząco nasz karczmiany potencjał wszechwiedzy... ;)
Jako że Karczma miejscem jest niezwykłym, niezwykłe są w niej także i najzwyklejsze zdawałoby się przedmioty. Ale w błędzie jest ten, kto tak będzie myślał - nawet nasze szafy maja swoje sekrety... Z takiej właśnie szafy (należącej nota bene do Holgan) wynurza się regularnie Puynny (z tego co udało się ustalić, jest to chyba skutek zabawy Generatorem Czasoprzestrzennym przez AQA... :)
Z żadnej szafy, ani innego wymiaru nie pochodzi Piotrasq, ale za to on sam przyprowadził do nas razu pewnego niezwykłego gościa: słonika koloru seledynowego, który od razu stał się naszą karczmianą tajemnicą... Magów dyżurnych u nas jak psów, ale tylko jeden sprawia szczególny kłopot :-) Zasłużył się Kanon przybytkowi, a ciągle: a to weny na zapis nie ma, a to skryba zwiał albo leży pijany. Jednak teraz błąd naprawiony i należne w stopce miejsce przyznajemy z przytupem! Nawet mniej uważny obserwator dostrzeże, że w okolicach szynkwasu kręcą się ostatnimi czasy jacyś podejrzani klienci. Jeden z jakąś kokardą? Gdy zapytać barmankę odpowie (po brzęknięciu monetą oczywiście), że to Osioł zwany KaPuhY, w pyszczku mający balonik, a na ogonku kokardkę. Kiedyś był Osłem pod ochroną, ale zmieniło się to w chwili kiedy wybrał nową drogę kariery - Kaloryfera Żeberkowego. Uważając na ostre zęby czterokopytnego na blacie baru cały czas próbuje przysiąść TrzyKawki. Hmmm, czyżby jedna kawa nie starczała? W razie czego przypomnijcie sobie Mazia. Tego Mazia, co to zimą chodzi w misiu. W swięto zawsze wkłada krawat pod kołnierzyk, krawat z gumka, trochę pije, lecz jak leży! Jednym słowem - pan poeta, wasz liryczny, zwiewny przyjaciel! [Tu ukłon w stronę dam]. Gilmar także pije, piwo Tychy, sam aromat... i podobno on właśnie mówił, że z ryb to tylko rypanie i walenie. Czy może z waleni to tylko ryby i... nie wiadomo. Zresztą, kto by to wszystko dziś pamiętał? Ważne, ze oto ostatni kowboj Rzeczpospolitej, co klamry jego ogłaszają. Od dawna winniśmy grzechu zaniedbania i nie wskazaliśmy kilku gości siedzących o, przy tamtym stole. Kargulena – ryba, która mówi. Kilkoro z nas czasem zastanawia się, czy do lokalu nie należałoby przynieść jakiego akwarium. Widzący siedzi tam *wskazuje ruchem głowy*, w otoczeniu mysiego zapachu. To człek zagadkowy, który słowem swoim tyle jednocześnie zawikła, co rozjaśni. Meghan (mph) – to osobna historia, ale wszem znane są jej kłopoty z żółcią. Niektórzy mówią (a my nie przeczym tak całkiem i do końca), że to po prostu sympatyczna egocentryczka. Jak my wszyscy :-)
Widziano tutaj nawet VIPów pijących kakao, ale o tym sza - jesteśmy znani z dyskrecji :-)

W sezonie jesienno-zimowym podajemy wszystkim zziębniętym grzańce najróżniejszego sortu i w dowolnych ilościach (bardzo potrzebującym i bardzo zasłużonym nawet za przysłowiowe „Dziękuję” ;-) Poza tym na pięterku można spędzić noc - oddano właśnie do użytku wyremontowane pokoiki (które, należy dodać, zimą są dobrze ogrzewane, a latem klimatyzowane) . „Więc niech umierają słowa nasze - na to są, przez to są.”

[Bar jest ciemny; kilka postaci siedzi przy kontuarze pijąc w milczeniu; nie mówiąc do siebie i nie patrząc na siebie trwają w cichym porozumieniu ludzi uprawiających rozpustę i oddających się nałogowi, a barman o twarzy apostoła rozumiejącego słabość ludzkiej natury stoi w półcieniu brzęcząc kostkami lodu i porusza się bezszelestnie z jednego końca baru na drugi niby bóg niegodziwości, wyposażony przez naturę w twarz ascety]

Pierwsza część: https://forumarchiwum.gry-online.pl/S043archiwum.asp?ID=41954

Poprzednia część: https://forumarchiwum.gry-online.pl/S043archiwum.asp?ID=6405003&N=1

06.06.2007

19:05

[2]

TrzyKawki [ smok trojański ]

No tak, wystarczyło nie pilnować was kilka dni i już wszystko wam się myli. Za Eden, to się lubi (bądź nie) Stanisława Lema, James Cook z pewnością nie miał na pokładzie laptopa (prawdopodobnie dlatego, że by mu zamókł), a jego kompania w większości nie była czarna, tylko biała, rudowłosa i piegowata, przynajmniej dopóki diabeł tasmański mu nie pomieszał szyków. Z kolei C.K., to byli Dezerterzy (oczywiście znacznie na wschód od Edenu i bez Martina Edena).
Stalowych Szczurów standardowo czytało się trzy, bo tyle na początku zostało w tym kraju wydane, a Harrisona lubiło głównie za "Przestrzeni! Przestrzeni!", wyobrażenie planet śmierci, pierwsze poznane (przy współudziale "Fantastyki") słowo w esperanto oraz sposób na spędzanie urlopu ukazany w "Billu - Bohaterze Galaktyki".

----------------

No tak, nadszedł czas na krótkie podsumowanie moich peregrynacji:

Wrocław-Warszawa
Niegdyś tą trasą jechało się 5-5,5 h. Teraz podróż trwa 7. Jak, nie przymierzając, do Lublina. Bezpośrednim. A przez Poznań - 4,5. Dlatego też, gdy dowiedziałem się, że z okazji Euro 2012 mają wyremontować odcinek magistrali kolejowej nie do W-wy, a do Poznania, wpadłem w dziki szał. Bo najwyraźniej do końca świata nie uzyskamy sensownego połączenia ze stolicą. To, że podróż przez Kraj Podziemnej Pomarańczy kosztuje dwa razy tyle nikogo nie interesuje.
Nie dziwi pewnie nikogo fakt, że w pewnym momencie, gdy jazda tą transsyberyjską koleją zaczęła mnie nużyć, poszedłem do "Warsu". Zamówiłem herbatę i pożarłem kanapki. Drugą herbatę zamierzałem wziąć do przedziału, bo w "Warsie" nie wolno palić. I to był błąd. Solidnie wyglądający, kartonowy kubek, z platikowym wieczkiem, posiadającym nawet otwór na słomkę, bądź dołączane do gorących napojów mieszadło, po chwili rozmiękł. Zgiął mi się w dloni, wieczko wyskoczyło, a zawartość wylała mi się na łapsko. I tu okazało się, że w "Warsie" nastąpiła poprawa, a wrzątek jest gorący. Dałem nura do toalety i spędziłem tam następne półtorej godziny, mieszając lewą ręką wodę w umywalce. W pociągu apteczki brak, lodu w "Warsie" niet. Dopiero w Koluszkach pewna dobra dusza wyskoczyła do pobliskiej apteki po "Fenistil", dzięki czemu uśmiech powrócił na mą twarz. Błogi i lekko nieprzytomny. Polecam.
Jeszcze szerzej uśmiechnąłem się widząc na Centralnym reklamę: "Wars - pewność i bezpieczeństwo".

Warszawa.
Na prawo most, na lewo most, dołem Wisła, ale Siekierkowski wcale nie jest ładniejszy, niż Nowa Duma Wenecji Północy, wrocławskie Golden Gate, Most Milenijny. Za to z boku jest podobny.
Port Lotniczy im. Fryderyka Chopina natomiast jest ładniejszy i monumentalny. Widok docenimy jeśli uda się nam dojechać (na Żwirki i Wigury minęliśmy trzy wypadki). Parkowanie samochodu grozi odarciem karoserii i uszkodzeniem podwozia, ale przed utratą poczucia kierunku chronią nas prowizoryczne (acz schludne) betonowe barierki, a ponadto możemy się delektować widokiem automatycznego szlabanu. Opłatę za delektowanie się uiszczamy przy wyjeździe.
W terminalu Etiuda natomiast przyjemny powiew starego. Obraz jak żywcem przeniesiony ze sklepu mięsnego w latach osiemdziesiątych (po dostawie towaru). Brakowało tylko komitetu kolejkowego. Bałagan, ścisk i przyjemny harmider. Starsi ocierali łzę wzruszenia, młodsi z otwartymi oczami chłonęli egzotykę. Dzięki nabytemu w latach minionych sprytowi udało nam się wcisnąć w kolejkę i odprawić znajomego. Nowego terminalu nie udało nam się zwiedzić, bo właśnie, za pomocą instalacji przeciwpożarowej, zalewali go wodą, więc, przez estakady i kolumnady, dokonaliśmy rejterady (opalona mniejszość chciała intifady). Całość zrobiła na nas imponujące wrażenie. Niczym prace zabezpieczające sarkofagu reaktora nr 4 w wymienionym wyżej Czernobylu.
Lokalne smaczki i koloryt: całodobowe apteki są tam otwarte całą dobę. O ile oczywiście nie są zamknięte. Warszawiacy piją (nie przymierzając) jak smoki, pomykają po osiedlach w białych adidaskach oraz proponują odpłatne wykorzystanie seksualne swoim doradcom finansowym, a cudowne dzieci znają się na wszystkim i są cudowne.

Warszawa-Poznań.
W kasie Warszawy Wschodniej zamówiliśmy bilety dla dwóch osób. Jeden do Poznania, drugi do Wrocławia przez Poznań. Otrzymaliśmy dla jednej, za to na dwóch blankietach. Na szczęście sprawdziłem i udałem się z powrotem i reklamacją. Po udzieleniu wyczerpujących informacji w tej nader skomplikowanej sprawie oraz drobnej sugestii, żeby nie rozmawiać z koleżankami w trakcie wystawiania biletów, pani obraziła się, ale dodrukowała brakujące papierki. Mieliśmy teraz cztery blankiety. Dlaczego cztery? Bo dwa, to dopłata do TLK. A co to jest TLK? Tanie Linie Kolejowe. Dopłata do tanich linii kolejowych? Tak. Aha.
Jechało się dobrze, bo szybko.

Poznań.
Poznańskie dziewczęta są jak kocięta i szczenięta, choć często mają nadmierny spokój w głowach. Jednak za tenże spokój podczas kontaktu ze swoimi rodzicielami niektóre powinny być do nieba wzięte, bo wracając do swojego rodzinnego gniazda są zmuszone wieźć (jak niesie gminna wieść) styropian w celach wypoczynkowych. Nie kradną za to zapalniczek, tylko wręczają.
A teraz poważnie: po wyjściu z dworca głównego odczułem wewnętrzne rozdarcie. Z jednej strony reklama Warki, z drugiej ogromny transparent z ostrzeżeniem, że nawet jeden kufel to alkohol. Nie mogąc poradzić sobie z dylematem, zrezygnowany powlokłem się z bagażami do autobusu. Tu skonstatowałem, że ktoś powinien wyjaśnić karnym i porządnym poznaniakom różnicę pomiędzy przystankiem autobusowym a szaletem miejskim. Nawet jeśli są najlepszymi kibicami w kraju (Hej Kolejorz, Ko-le-jorz) i są dumni z wiedzy co robi się z plastikowymi tackami w KFC. Bo unoszący się dokoła wiaty smród to najwyraźniej efekt niedoinformowania. Rozbawiony obserwowałem jak czujna Policja informuje. Kierowcę w starszym wieku. Że tu nie wolno parkować. I wystawia mandat.

Poznań-Wrocław
Na dworcu w Poznaniu pociąg obsiadła szarańcza. Miała 1,50-1,80 m wzrostu, zadarte nosy, barwne ciuchy, niezamykające się paszcze, wypchane torby i kilku opiekunów. I pretensje do życia. Obsiadła tak szczelnie, że wysiadający (był to pociąg dalekobieżny, relacji bodajże Szczecin-Przemyśl) próbowali ewakuować się drugą stroną. Stojąc na korytarzu z przeładowanym plecakiem, wypchaną torbą i powstrzymując chęć mordu słuchałem, jak małoletnia panienka, trzymając peta w ustach, skarży się z płaczem i wyrzutem matce przez telefon komórkowy. Że jak to możliwe, że ona zapłaciła za bilet jak wszyscy, a nie może usiąść. Jak wszyscy. Co za nieszczęście. Taaaak, świat się zmienia.
Do równowagi przywrócił mnie były pensjonariusz zakładu karnego. Popijał spokojnie piwo, stojąc w łączniku między wagonami i przyglądał się jak wysyłam SMS-a. Był rozmiarów Kubackiego i ujmująco uprzejmy. Krakus. Z rozzbrajającą szczerością wyznał, że niedawno wyszedł po dziewięciu latach z miejsca, gdzie nikt nie chciałby trafić. I przemierzył tego dnia tysiąc kilometrów, żeby się spotkać z córką. Na kilka godzin. I czy nie pomógłbym mu doładować telefonu komórkowego, który od niej dostał. Bo świat się tak bardzo zmienił i trudno się do tych zmian dostosować. Przyznałem mu rację. I doładowałem.
Obok stał inny człowieczek i też popijał. Utwierdzając mnie w przekonaniu, że niektórzy gliwiczanie nie powinni nadużywać alkoholu. Bo miotają się potem i bredzą. Nowy numer "Fantastyki" pomógł mi wytrzymać do końca podróży.

Wrocław.
Po wyjściu z wagonu otoczyła mnie znajoma wilgoć. Wysuszona twarz wędrowca chciwie chłonęła wodę, a zmarszczki powstałe wskutek stresu, trudów podróży oraz podczas wypatrywania kursowych gwiazd wygładzały się. Błogie ciepło koiło strudzone kości.
Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej.

----------------

Łyskackowy utwór w wersji disco-polo:

Opadają powoli
<chór> Majteczki w kropeczki, ohoho!
W głowie się p...oli
<chór> Bielutkie wstążeczki, ohoho!
Cały drżę i czuję
<chór>Bielutki staniczek, ohoho!
Zaraz eksploduję
<chór> Maleńki guziczek, ohoho!

-------------------------

Widzący - Nie, nie udało mi się. Swoją drogą, po tym co piszesz, oraz tym co można wyczytać w sieci na ten temat, chyba Samsung nie otrzymał za ten model medalu :-)))

-------------------------

CZEEEEE !!!

(Na zdjęciu - Port Lotniczy Warszawa im. Fryderyka Chopina, terminal Etiuda. Niestety, nie udało mi się oddać panującego tam rozgardiaszu)