Wypraciwanie - czy na temat?

Supra [ Chor��y ]

Wypraciwanie - czy na temat?

Nigdy nie pisałem dobrych wypracowań, ale przynajmniej były one na temat, dzięki czemu jakoś żyłem. Jednak teraz mam wrażenie, że piszę obok tematu. Czy mam rację?

„Jak starożytne ideały obecne są we współczesnej Kulturze. Odwołaj się do tekstów kultury.”

Niewątpliwe jest, że starożytne ideały na trwałe zakorzeniły się we współczesnej kulturze. Te związki są tak trwałe, że nawet niektórzy nie dostrzegają ich pochodzenia, traktujemy je jako nieodłączny element rzeczywistości. Czy jest ktoś taki, kto nie zna choćby jednego mitu? Myślę, że musielibyśmy się bardzo wysilić, aby znaleźć taką osobę. To chyba najlepiej obrazuje jak starożytność i jej ideały obcują w dzisiejszej kulturze.
Mitologia Grecka była dla Hellenów nieomalże Biblią, czymś w rodzaju kodeksu moralnego, który pokazuje granice których zwykłym śmiertelnikom przekraczać nie można. Były to zarazem ich wierzenia. Mimo tak wyniosłem formy w dzisiejszej kulturze mitologia funkcjonuje raczej jako prawdziwa kopalnia archetypów, jak również związków wyrazowych, które nawiązując do mitologii zyskały zupełnie nowe znaczenie. Mam tu na myśli związki frazeologiczne, które w naszym słownictwie zakorzeniły się chyba na dobre, czyli Np. Stajnia Augiasza, syzyfowa praca, nić Ariadny, puszka Pandory.
Również postacie z mitów symbolizują nam pewne postawy, cechy charakteru. I tak Prometeusz jest dla nas altruistą, Hektor herosem, Dedal wielkim wynalazcą, a Ikar zbytnio porywczym młodzieńcem. Jednak nie tylko same postaci, ale również ich przygody zyskały swoje przenośne znaczenie. Tułaczka Odyseusza stała się symbolem wytrwałości, oraz walki z przeciwnościami losu. Jest także uznawana, chyba trochę na wyrost, za pierwszą podróż w jaką udał się człowiek.
Do tak bogatej w surowce kopalni nieomalże grzechem byłoby nie zajrzeć. Dlatego też wielu artystów z wielką chęcią nawiązuje w swoich dziełach do starożytnej kultury. Choćby poeci, Konstantinos Kawafis w wierszu Pt. „Itaka” sugeruje, że naszą Itaką jest koniec życia. Należy więc starać się aby naszej podróży towarzyszyło jak najwięcej przygód i doznań, aby kupić jak najwięcej cennych towarów, czyli doświadczeń. I choć sama Itaka może nas rozczarować, to najpiękniejsze było samo dążenie do niej, podróż. To chyba najpiękniej nawiązujący do mitów wiersz, jaki na razie poznałem. Jednak nie jedyny. „Prawa i obowiązki” Tadeusza Różewicza nawiązuje do osoby Ikara, jak również do obrazu P. Breueghela, o którym będę jeszcze pisał. Wiersz można podzielić na dwie części, w pierwszej autor ukazuje jakie refleksje towarzyszyły mu, kiedy oglądał obraz jako mały chłopiec, zupełnie nie rozumiał czemu ludzie na obrazie nie interesują się losem nieszczęśnika, był zbulwersowany. W drugiej części ten sam człowiek patrzy na obraz, ale nie wykrzykuje buntowniczych haseł, jest spokojny. Zrozumiał, że wszystko toczy się tak jak powinno, oracz orze ziemie, a pasterz pasie owce, a Ikar tonie, bo zapragnął lotu ku słońcu. To są ich prawa i obowiązki, takie jakie ma każdy z nas. Jednemu pisane jest być Pasterzem, drugiemu Ikarem. Do mitu o Ikarze nawiązuje jeszcze wielu twórców: Ernest Bryll „Wciąż o Ikarach głoszą”, Stanisław Grochowiak „Ikar”, W. H. Auden „Musee des Beaux Arts ” (muzeum sztuk pięknych), Zbigniew Herbert „Dedal i Ikar”. Mnogość nawiązań do postaci lekkomyślnego „lotnika” świadczy o ponadczasowości jego postaci i jego lotu.