Miłość a przyjaźń.

08.11.2003

20:05

[1]

tymczasowy235380 [ Junior ]

Miłość a przyjaźń.

Z góry zaznaczam: jeśli ktoś ma zamiar się naśmiewać, ironizować itp. lepiej niech nie pisze nic. Dziękuję.

Otóż problem przedstawia się następująco: znamy się od lat 4. W moim przypadku była to miłość od pierwszego wejrzenia. Nie wątpię w to, iż znakomita większość z was ją neguje: ok: zakochałem się w swoim wizerunku jej osoby. Jakkolwiek później okazało się, że ten wizerunek znakomicie zgadzał się z rzeczywistością. Przez pierwsze dwa lata w zasadzie prowadziliśmy ot takie proste rozmowy, typu pogoda, szkoła, nic konkretnego.. Przyznam: brakowało mi odwagi, żeby zejść na poważniejsze tematy, to raz. Dwa, że nie mam w zwyczaju szastać słowami i każdej dziewczynie która mi się spodoba mówić, że ją kocham. Być może był to błąd, dlatego iż zostałem uprzedzony przez innego kolesia, starszego ode mnie o lat 2. Wówczas nie znałem jej zbyt dobrze i niejako akceptowałem to, że są razem i jest szczęśliwa. Nie było to większym problemem. Natomiast ów chłopak w moim przekonaniu nigdy zbytnio się nie angażował w związek. Przykładem był sylwester tego roku, którego to mieli spędzić razem: on wyjechał sobie solo do stolicy pewnego europejskiego miasta. W sytuacji gdy została sama udało mi się skorzystać z okazji i świetnie się bawiliśmy. Potem na wiosnę koleś zdradził ją, wplątał się w romansik. I to taki nie byle jaki. Zerwali ze sobą co w zasadzie zaowocowało nasileniem się moich kontaktów z nią. Wtedy poznałem ją znacznie lepiej i rozmawialiśmy bez przeszkód o wszystkim. I w zasadzie dopiero wtedy zakochałem się po uszy. Powiedziałem jej co czuję i oczywiście dowiedziałem się jakim to jestem cudownym przyjacielem, etc., etc. ale NIGDY nie będziemy razem. Nigdy? Nigdy. Zdziwiła mnie ta pewność, wydawało mi się, że sama nie jest o tym przekonana.. ale często wydaje nam się to co chciałoby się wydawać.

Jakieś pół roku później powiedziała mi, że to było jej największe kłamstwo, nie chciała dawać mi nadziei nie mając pewności.. Potem wakacje: dziewczyn niemało, nie jestem facetem który narzeka na brak powodzenia, próbowałem się odkochać. Nic z tego. Wmawiałem sobie przez 2 miesiące nie widząc się z nią ani razu, że już nic nie czuję. I było genialnie do września, kiedy ją spotkałem. Nic z tego. Wrzesień, październik: kolejne dwa miesiące męki.. przynajmniej z mojej strony. O dziwo wydawało mi się, że ona w jakiśtam sposób jest szczęśliwa. Przez głowę przeszła mi myśl, że może są razem? Nie, skądże. Powiedziałaby. Od nowego roku szkolnego on pojechał na studia, pareset kilometrów od naszego miasta. Z mojej strony zdawało mi się, że dla mnie najistotniejsze jest jej szczęście.. nawet jeśli to będzie na drodze mojej męki i za sprawą jej bycia z tamtym człowiekiem. Byłem o tym przekonany. I nagle, kilka dni temu podczas pewnej przykrej szczerej rozmowy powiedziała mi, że jest z nim od pół roku. !?! No właśnie.. Ból, który wtedy poczułem skutecznie zabił platonizm.. Jak to możliwe? Spędzaliśmy ze sobą całe dnie.. było tak wspaniale.. a ona potem szła sobie do niego. Obiecali sobie wzajemnie, że nikomu nie powiedzą, bo ich związek popsuł się przez plotki innych ludzi (gdyby nie one nigdy nie wyszedłby na światło dzienne ten romans, a jak się okazało plotką nie był). Maksymalna tajemnica.

Nie będę pisał już więcej o tym człowieku.. wystarczy fakt, że nie dał jej do przeczytania żadnego smsa jaki kiedykolwiek dostał czy listu gdy o to prosiła - rozumiem, że to sprawa prywatna. Ale brak jawności w wykonaniu człowieka, który już zawiódł? Niestety miłość jest skrajnie ślepa i ona mu ufa (bezgranicznie). Nie mam zamiaru tego zmieniać, sądzę że dostanie w swoim czasie za to nauczkę. Ale pewnie będzie już za późno... Od poniedziałku do piątku przebywa ze mną, swoim najlepszym przyjacielem itd., spełniam wszystkie jej zachcianki, prośby dostając w zamian uśmiech, po czym na weekend przyjeżdża jej kochaś który nie robi nic poza tym, że sam fakt jego obecności przyprawia ją o nieskończoną radość. Sytuacja jest dla mnie skrajnie męcząca: nie ukrywam, nigdy nie byłem jej przyjacielem. Nie jestem w stanie dłużej z nią być tak blisko, a jednocześnie tak daleko. Funkcjonować jako ten drugi. Ale z drugiej strony ciągnie mnie do niej jak do przeciwnego bieguna.

Podobno najsilniejszy kwas neutralizuje tylko najsilniejsza zasada. Staraliśmy się być wobec siebie maksymalnie oschli, nieuprzejmi, ironiczni.. ale to była wielka farsa. Nie potrafie intencjonalnie czynić wbrew sobie i tak się zachowywać względem mojej ukochanej. Nie mam żadnej wizji co uczynić dalej. Gdyby była maksymalnie zdecydowana, że go kocha i zupełnie się ode mnie odcięła. Ale ona chce mnie mieć jako przyjaciela.. poza tym stwierdziła, że nie wie co to miłość i w zasadzie jest z nim z przyzwyczajenia: tak było, jest i będzie. A wszelkie myśli poważniejsze jakie jej się pojawiały względem mnie szybko rozwiewała, jako myśli złe. Może były one tylko wynikiem chwilowego kryzysu ich wspaniałego związku. Może. Nie posiadam dalszej koncepcji postępowania.. Czas? Ile czekać można.. o tyle o ile na początku było to znośne to teraz sytuacja się skrajnie pogorszyła i już dłużej tak nie wytrzymuję..

Sądzę, iż przyjaźń damsko-męska jest możliwa i wielce ją cenię. Jakkolwiek wtedy i tylko wtedy, gdy zarówno mężczyzna jak i kobieta kochają w danym czasie inną kobietę i mężczyznę. Mam wspaniała przyjaciółkę - ona ma swojego chłopaka, który nota bene jest moim kumplem, moje serce też nie puste. I to co jest piękne to to, że nigdy bym o niej nie pomyślał jako o ew. dziewczynie czy miłości. Jest przyjacielem. Przyjaźń jest zdecydowanie wspanialsza niż miłość. Wiem, że gdybym się zakochał z wzajemnością w jakiejś pannie to bez przeszkód funkcjonowałbym jako przyjaciel tej, co teraz kocham. Albowiem jest straszliwie wartosciowym czlowiekiem. Jednakze sytuacja jest znacznie gorsza.

08.11.2003

20:25

[2]

SnT [ MokumManiac ]

Wiesz ze przeczytałęm Twoja wypowiedz 10 min temu...i do teraz sie zastanawiam czy przypadkiem nie ja to pisałem...to tak jak bym kims pokierował zeby to napisał, nie zgadza sie jedynei wiek tej dziewczyny i powod dla którego nie jestem z nią...bliżej...jej...uwiez mi wiem co czujesz...bardzo dobze wiem :(.