Forum CM: Snajperzy

Marder [ Konsul ]

Forum CM: Snajperzy

Już na kilka lat przed wybuchem pierwszej wojny światowej firma Zeiss
rozpoczęła produkcję celowników optycznych na zlecenie niemieckiego Sztabu
Generalnego. Natychmiast po rozpoczęciu działań wojennych skonfiskowano
cywilom wszystkie egzemplarze broni palnej z tymi celownikami. W ten sposób
armia niemiecka zdobyła 20 tysięcy sztuk broni dla snajperów. Strzelby i
karabinki trafiły w ręce zmobilizowanych myśliwych, leśniczych i strzelców
sportowych, którzy po krótkim przeszkoleniu zostali wysłani na front. Już w
pierwszych miesiącach walk w sporządzanych przez aliantów komunikatach
frontowych roiło się od wiadomości o oficerach, zwiadowcach, żołnierzach
łączności, nieraz - całych pododdziałach, które "ginęły od zabłąkanych kul".

Jeden z jeńców, schwytany z karabinkiem snajperskim na stanowisku
strzeleckim, opowiedział, jak ta broń używana jest przez Niemców. Wówczas
narodził się termin "snajper". Snipe to angielska nazwa bekasa; neologizm
sniper tłumaczyć można jako "łowca bekasów" (myśliwi mawiali, że kto
ustrzeli małego i ruchliwego bekasa, trafi do każdego celu).

Podczas pierwszej wojny światowej wypracowano zarówno podstawy taktyki
snajperskiej jak i zasady walki z tym zagrożeniem. Do najważniejszych zadań
"wirtuozów broni palnej" zaliczono eliminację oficerów przeciwnika oraz
zwiadowców, obserwatorów pola walki, łącznościowców, wreszcie -
działonowych, prowadzących ogień jednostek artylerii. Najważniejszym jednak
zadaniem snajpera pozostawało sianie strachu i paniki w szeregach wroga.

Kraje europejskie wyciągnęły z Wielkiej Wojny różne wnioski. Sądząc po
wynikach, doświadczenia snajperów najlepiej wykorzystali sztabowcy fińscy.
Podczas kampanii zimowej w 1939 r. Armia Czerwona zmuszona była stawić czoła
nowemu zagrożeniu - znienawidzonym "kukułkom" (fińscy strzelcy wyborowi
porozumiewali się, naśladując głos tych ptaków). Czerwonoarmiści otwierali
zwykle wściekły ogień do drzewa, z którego padł strzał, najczęściej bez
skutku: po oddaniu strzału snajper zjeżdżał na linie do biegnącego okopu lub
schronu, gdzie przeczekiwał kanonadę. Zdesperowani czerwonoarmiści zaczęli z
czasem ostrzeliwać stanowiska "kukułek" z ciężkich karabinów maszynowych:
wówczas jednak inny snajper, usytuowany w bocznym gnieździe strzeleckim,
eliminował obsługę cekaemu...

Do dziś pozostały w mocy dwie główne zasady snajperów. Pierwsza z nich
głosi, że najpierw należy eliminować cele w tyle grupy: ci, którzy są na jej
czele, nie wiedzą wówczas, co dzieje się za ich plecami. Zgodnie z drugą
regułą strzelec powinien maskować odgłos strzałów, wykorzystując jako tło
inne odgłosy: serie karabinowe, kanonadę artyleryjską, wybuchy pocisków,
warkot czołgów.

"Kukułki" działały na tyłach Armii Czerwonej z równą pewnością siebie, co na
linii frontu. Podczas wycofywania się Finowie lokowali swoich snajperów na
zamaskowanych pozycjach w pobliżu ważnych szlaków komunikacyjnych. Wszystkie
ścieżki prowadzące w pobliże "kukułczego gniazda" starannie minowano: w
rezultacie wszelkie próby dotarcia do snajpera kończyły się zagładą całych
oddziałów. Działania Finów stanowiły klasyczny przykład skutecznie
zastosowanego "terroru snajperskiego": dla większego wrażenia warto
wspomnieć, że na stanie armii fińskiej znajdowało się wówczas co najwyżej
200 karabinków wyposażonych w celowniki optyczne.

Doświadczenia wojny 1939-1940 uważnie analizowano w większości sztabów.
Najbardziej rozbudowany system szkolenia snajperów zdecydowały się
wprowadzić w życie Trzecia Rzesza i ZSRR. Początkowo Niemcy przykładali się
do pracy bardziej niż Rosjanie: snajperskie kursy Wehrmachtu trwały około
dwóch lat. Dowództwu radzieckiemu udało się doprowadzić do zmiany na swoją
korzyść dopiero po zastosowaniu środków nadzwyczajnych: "klasy" snajperskie
stworzono nawet w oddziałach liniowych, nowym formacjom zapewniono też
nieograniczone wsparcie zaplecza. W tym samym czasie, choć nie na taką skalę
jak na froncie wschodnim, wykorzystywali snajperów również alianci.

Dla snajperów pochodzenia europejskiego, zwłaszcza chrześcijan,żniejsze obciążenie psychiczne stanowi często to, że muszą złamać
jedną z zasad pradawnego "kodeksu honorowego". Muszą zabijać bezbronnych
ludzi. Na froncie zachodnim podczas obu wojen światowych funkcjonował
nieformalny zakaz oddawania strzału do przeciwnika, który niczego się nie
spodziewa i jest całkowicie bezbronny, np. załatwia własne potrzeby
fizjologiczne. Na froncie wschodnim, gdzie obie strony przekroczyły wszelkie
granice zatwardziałości, nie spotykano się z tego rodzaju skrupułami.

Między żołnierzami radzieckimi a strzelcami innych armii istniała jeszcze
jedna, istotna różnica. Snajperzy angielscy i amerykańscy nie byli darzeni
szczególną sympatią przez resztę członków oddziału. Powszechnie uważano, że
walczą oni w sposób "niesportowy", jeśli nie podły. Z czasem zauważono
również, że skuteczne działania snajperów zwykle ściągały na dany odcinek
frontu ostrzał niemiecki z użyciem ciężkiej artylerii i wyrzutni min. W
rezultacie nierzadko dochodziło do sytuacji, w której piechota nie
dopuszczała snajperów do kontrolowanego przez siebie odcinka frontu lub
wyganiała ich z zajmowanych pozycji. W Armii Czerwonej działo się zupełnie
inaczej: snajperzy byli na ustach wszystkich, podziwiano ich, chwalono,
zazdroszczono. Na kursy snajperskie chętni walili drzwiami i oknami.

Jedna rzecz łączyła jednak żołnierzy wszystkich walczących stron oraz
wszelkiego autoramentu partyzantów, bojowców i grupy szturmowe: nienawiść do
snajperów z szeregów przeciwnika. Strzelca, który zostanie "po prostu"
zastrzelony, spotyka nie najgorszy los. Kiedy podczas walk w Groznym w ręce
oddziałów federalnych wpadło dwóch ukraińskich snajperów walczących po
stronie czeczeńskiej, Rosjanie powiesili ich na najbliższej latarni. Podobna
sytuacja ma miejsce po drugiej stronie: adnotacja "snajper" w książeczce
wojskowej wziętego do niewoli przez Czeczenów żołnierza rosyjskiego stanowi
dlań wyrok długiej i bolesnej śmierci.

PiotrMx [ Generaďż˝ ]

Marder nie chcialbym byc upierdliwt, bo od tego jest dw4rf, ale moglbys dla przyzwoitosci podac zrodło.