Swój własny kubek :)

12.01.2011

16:55

[1]

NeroTFP [ Senator ]

Swój własny kubek :)

Czy też odczuwacie takie wrażenie, że w innym kubku kawa/herbata/kakao/cokolwiek smakuje zdecydowanie gorzej? :)

Jak dla mnie, picie z własnego kubka nadaje napojowi zdecydowanie więcej lepszego smaku, niż picie np. ze szklanki.

Gdy kubek się stłucze, czy pęknie, to ciężko mi się przyzwyczaić do nowego.

A u was jak przedstawia się ta sytuacja?

mackof [ Prypiat ]

Zasadniczo to można się zawsze zastanawiać na ile potrzebne jest komukolwiek zastanawianie się nad sensem istnienia. Bo skoro w dalszym ciągu zasadniczo nie ma pewności, że tak naprawdę byt ludzki istniej, to, w jakim celu można by rozważać kwestię istnienia. Naturalnie nie chodzi mi o zaprzeczanie prawom fizyki – to byłby oczywisty absurd nawet wziąwszy pod uwagę, co nie jest niczym odkrywczym, że prawa te nie są stałe, ale nie o to chodzi by czepiać się zasad, które się zmieniają. Istotniejsze wydaje się być coś zupełnie innego. Otóż, jaka jest pewność, że istnieje byt ludzki ponad prawami fizyki, czyli, że w każdym innym znaczeniu oprócz fizycznego ów casus zwany człowiekiem istnieje? Być może nie piszę tu w najbardziej jasny i prosty sposób, być może – jest to nawet całkiem prawdopodobne. Ale chodzi o przypadek dość swoistej niemożności bycia pewnym (tak jak praw fizycznych jesteśmy pewni, acz i te się zmieniają jak już wspomniałem), że byt ludzki istnieje. Naturalnie, czym jest byt – to warto by rozstrzygnąć na początku. Definicje bytu mogą być różnorakie (czy stąd wynika, że byt jest nie do końca odgadniony, że jest więcej nić jeden byt, czy też przyczyną tego jest, iż wielość definicji, jakie przychodzą na myśl jest właśnie dowodem na nieistnienie zjawiska zwanego bytem z tej prostej przyczyny, że nikt nie potrafi tak do końca określić jego właściwości, zasad go wyznaczających, czy tez reguł rządzących i określających, że coś jest lub też nie jest omawianym zjawiskiem). Czy zatem byt mógłby być? Może jest to ludzka myśl – może – jeśli uznać, iż jednostki ludzkie myślą (a kto powiedział, iż wszelkie działania nie są tak naprawdę odruchem wręcz zwierzęcym lub zbitka czegoś na kształt emocji, wrażeń?) Albo, też byt ludzki jest duszą – no tak, tylko, iż i w tej sprawie zgody nie będzie, ponieważ nie uzyskamy jednolitej opinii, że dusza ludzka w ogóle istnieje. Zatem jeśli już takie problemy są na wstępie rozważań nad bytem to czy nie warto zrezygnować z rozważań nad ty? Jest to zapewne o wiele łatwiejsze, ale czy odpowiedz na pytanie, jaki jest sens ludzkiego istnienia nie jest tak łakomym kąskiem do rozmyślań, że warto ów trud sobie zadać i czasem w chwili, gdy czas wydaje się zwalniać spojrzeć na swe istnienie i zapytać, czym lub, kim jest mój, jak najbardziej prywatny i osobisty byt i jego sens…?