Próba druga

wojtul [ Generaďż˝ ]

Próba druga

Ćwiczę, ćwiczę i jeszcze raz ćwiczę. Piszę opowiadania i inne bzdety, bo w końcu chcę napisać coś dobrego. Może jestem zbyt młody, ale trening czyni "MISZCZA". Oto rozdział pierwszy mojej yyy...powieści?!

ROZDZIAŁ I

Godzina 9:26. Zwykłe mieszkanie w wieżowcu jakich wiele w Nowym Jorku. Wnętrze małej sypialni oświetlały promienie słoneczne, które przechodziły przez duże szklane okna. W środku na łóżku leżała kobieta o długich blond włosach. Oczy miała błękitne niczym ocean, a ubrana była w śnieżnobiałą bieliznę. Już nie spała. Wierciła się po łóżku, widać było, że wszechobecne światło nie daje jej zasnąć. Po chwili odkryła z siebie kołdrę i usiadła. Dziewczyna to była piękna, wysportowana blondynka o iście cudownych oczach z ładnym, acz nie sterczącym biustem. Siedząc na łóżku rozciągnęła się, ziewnęła i powoli wstała. Zbliżyła się do okna i spojrzała na centrum Nowego Jorku. Potem szybkim krokiem odwróciła się i poszła do kuchni. Tam otworzyła lodówkę i wyjęła mleko. Wlała je do garnka i postawiła na gaz. Z szafki wyjęła płatki śniadaniowe oznaczone marką Nestle. Wsypała je do małej miseczki i postawiła na stół. Czekając na zagotowanie się mleka poszła do łazienki i zmoczyła starannie włosy. Następnie umyła twarz i swoje bialutkie ząbki. Słysząc bulgotanie mleka weszła do kuchni i zalała sobie nim płatki. Usiadła na kolorowym plastikowym krześle i powoli zanurzyła łyżkę w swoim śniadaniu. Dalej była ospała. Po zjedzeniu posiłku weszła do sypialni i wyjęła z szafki nowe pachnące ubrania. Widać, że miała styl: krótka czarna spódniczka dobrana z ładną białą bluzeczką. Uśmiechnięta zaczęła zdejmować swój nocny strój i wkładać ciuchy na dziś. Przedtem jeszcze upewniła się, czy nikt jej nie podgląda, bo dobrze wiedziała, że budzi u wszystkich żywe zainteresowanie. Proponowano nawet jej agencję modelek, ale się nie zgodziła.
Godzina 10:14. Kobieta zjechała windą na dół i wyszła z budynku. Poprawiła sobie bluzeczkę i ruszyła w kierunku ruchliwej ulicy. Stanęła przy wysokim krawężniku i zamachała do kierowcy taksówki. Ten bezzwłocznie stanął i ślicznotka wsiadła.
- Na Churchill Street 20 proszę – powiedziała.
- Oczywiście – odpowiedział szofer z uśmiechem.
Kobieta widziała, że patrzył na jej biust, ale się tym nie przejęła. Każdy mężczyzna z którym rozmawiała był takim głąbem. Mijając kolejne budynki, parki, wieżowce, zastanawiała się jak w takim szybkim tempie to powstało. 350 lat…wielki Nowy Jork. Rzym ma ponad dwa tysiące lat i nie jest tak rozległy jak to miasto. Nagle jej myślenie przerwał jakiś wybuch. Wszyscy na drodze się zatrzymali. Taksówkarz zahamował w ostatniej chwili. Kobieta wyjrzała zza okno samochodu i zobaczyła wielki korek. Zdezorientowana włączyła radio mając nadzieję, że coś tam o tym usłyszy. Huk był olbrzymi, wszyscy zahamowali, jakby terroryści znów zniszczyli jakiś wieżowiec…
”Właśnie dlatego niezbyt lubię Nowy Jork” – pomyślała sobie. W pewnym momencie usłyszała komunikat z radia:
- Wielki huk rozległ się w Nowym Jorku około godziny 10:30. Runął wielopiętrowy hotel „SUNRISE”. Jak na razie nie znamy przyczyn wypadku. Będziemy informować państwa na bieżąco, proszę…
I wyłączyła radio w szoku. Właśnie tam jechała. Churchill Street 20. „SUNRISE”. Pięciogwiazdkowy hotel, w którym miała spotkanie. Złapała się za głowę. Nie chciała wierzyć. Nagle wyjęła pieniądze z portfela i dała je taksówkarzowi, następnie wysiadła. Zmierzała szybkim krokiem ku zawalonemu budynku. Widziała jak przechodnie biegną przerażeni właśnie w tamtym kierunku. Czy to prawda? Czy jeden z lepszych hoteli, w którym miała się spotkać się zawalił? Dostrzegła już chmurę dymu. Uwierzyła… Sama zaczęła biec. Widziała odgrodzony teren, wielu gapiów, których odstraszała policja i strażacy. Obok hotelu zapadły się inne, mniejsze budowle. „Jakiż to był śliczny budynek. Taki nowoczesny, lustrzany…Na nim wielkie uśmiechnięte słońce” – rozmyślała kobieta.



Jeszcze w szoku poprawiła włosy i powoli odeszła. Jej piękne szczupłe nogi poruszały się stanowczo w kierunku ulicy. Widać, że jej głowę trapiło wiele myśli. Szła i szła nie patrząc na drogę, głowę miała schyloną. W pewnym momencie ktoś wpadł na nią, tak, że upadła tłucząc przy ty swego łokcia.
- Co robisz ciamajdo?! – krzyknęła zdenerwowana.
- Ja przepraszam…ja nie chciałem…- odwrócił się i znów zaczął biec.
„Co za palant” – pomyślała dziewczyna. Nagle zauważyła, że człowieka, który ją potrącił ktoś goni. Trzymała się cały czas za stłuczony łokieć. Była troszkę zdezorientowana, jeszcze w pełni nie zaczął się dzień, a już prawie nie zginęła. Co by było gdyby wcześniej przyjechała do hotelu? Gdyby wcześniej wstała, wcześniej zjadła i zamówiła taksówkę?
W tej chwili tylko to ją trapiło. Wyjęła z kieszeni swoją nowiutką Nokię i na klawiaturze wytrzaskała numer. Przycisnęła telefon do ucha i czekała aż ktoś odbierze. Nagle odezwał się kobiecy głos:
- Halo?
- Cześć Lidio. Masz czas, by się ze mną teraz spotkać? Muszę natychmiast z kimś porozmawiać…
- Eeee…musisz koniecznie teraz?
- Proszę cię.
- No dobrze, już dobrze…gdzie?
- Może w Central Palace?
- Tam filiżanka kawy kosztuje siedem dolców.
- Spotkajmy się tam.
- O której?
- Za pięć minut.
- Nie wiem czy zdążę…poczekasz troszkę na mnie.
- Tak, tak…pośpiesz się.
I wcisnęła czerwoną słuchawkę. Skierowała się w stronę najbliższego przystanku autobusowego. Usiadła na ławce i patrzyła na tłumy ludzi idących ulicami miasta. Obok niej siedział mężczyzna w niebieskich dresach i z łańcuchem na szyi. Na uszach miał duże słuchawki. Zapewne jego ulubioną muzyką był RAP. W pewnym momencie dresiarz przysunął się przy kobiecie i zaglądnął jej w biust. Nie trzeba mieć sokolego wzroku, żeby to dostrzec. Dziewczyna rzuciła na niego niemiłym twardym spojrzeniem. Facet od razu się odsunął. Wreszcie nadjechał autobus jakich tysiące w takich miastach. Kobieta wsiadła, skasowała bilet i usadowiła się na twardym siedzeniu. Zrobiła kwaśną minę, jakby ją to zabolało. Pojazd ruszył, ale zaraz się zatrzymał, bo ulica była zablokowana. Kierowca jakby niepewny skręcił w prawo i wjechał w wąską uliczkę. Stamtąd wyjechał wreszcie na porządną drogę i wyminął zawalony hotel. Dziewczyna nie miała ochoty na niego patrzeć. Ileż ludzi przecież mogło zginąć pod gruzami. To był wspaniały hotel, duży i nowoczesny… Kobieta swoimi delikatnymi palcami zaczęła powoli i delikatnie masować czoło. Sięgnęła do torebki i wyjęła duże okulary przeciwsłoneczne by zamaskować swoją niedolę. Tak wyglądała atrakcyjniej. W pewnym momencie autobus się zatrzymał. Dziewczyna z niego wyszła i podążyła ku kawiarni w której była umówiona. Przed otwarciem drzwi zawahała się. „Nie, ten budynek się nie zawali” – pomyślała sobie.
W środku jak zwykle grała spokojna klasyczna muzyka, intensywny zapach unosił się w powietrzu, słychać było rozmowy ludzi…ogółem najlepsza, ale też najdroższa kawiarnia w mieście. Dziewczyna usiadła na pierwszym lepszym miejscu. Od razu popędził do niej kelner pytając o zamówienie. Poprosiła o zwykłą Cafe Latte. Nagle do środka wpadła jakaś kobieta. Ubrana była w czarny żakiet z obcisłymi ciemnoniebieskimi dżinsami. Na jej twarzy malowały się ładne i łagodne rysy. Miała wspaniałe piwne oczy i zaokrąglony nosek. Była to piękna czarnoskóra osoba z długimi ciemnymi włosami. Natychmiast w pośpiechu przysiadła się do koleżanki.
- Czemu to było takie pilne? – zapytała zdyszana.
- Słuchaj…ale mam szczęście – ciągnęła – słyszałaś o „SUNRISE”?
- Jasne, a co?
- Wiesz…byłam tam umówiona. Gdybym wstała pięć minut wcześniej to prawdopodobnie nie byłoby mnie tu.
Dziewczyna zaniemówiła. Patrzyły na siebie chwilę w milczeniu.
- Nie wkręcasz mnie? Jakbyś umarła straciłabym swoją najcudowniejszą przyjaciółkę…- powiedziała ze smutkiem murzynka.
- Ten wypadek…w ogóle dzisiejszy dzień jest jakiś…nie taki.
- Powinnaś pójść do domu i się położyć. Nie możesz chodzić po mieście w takim stanie.
W tym momencie przyszedł mężczyzna w garniturze i podał filiżankę z gorącą kawą.
- A pani co sobie życzy? – skierował swój wzrok na brunetkę.
- Mi nic…ja tu tylko na chwilę – odpowiedziała, a kelner odszedł bez słowa.
Druga z dziewczyn wzięła swoją kawę i przyłożyła do ust. Piła powoli z łokciami opartymi o stolik. Dalej odczuwała ból w łokciu, bo na jej twarzy pojawiło się zniesmaczenie. W pewnym momencie jej koleżanka zaczęła:
- A z kim miałaś się spotkać w tym hotelu?
- Ach, to nieważne.
- No z kim?
- Interesy…
- Lewe? – jej dopytywanie zaczęło być irytujące.
- Nie. Osądzasz mnie o coś takiego? Chodzi mi o kredyt!
- Nie osądzam…tak tylko zażartowałam…na co ci ten kredyt?
- Może na samochód.
- W porządku, w porządku…no dobra, ja muszę lecieć. Spotkamy się dziś wieczorem u ciebie. Opowiesz mi wszystko co się dziś ci przydarzyło. Ja muszę lecieć. Pa słonko! – ucałowała przyjaciółkę i pośpiesznie odeszła.

wojtul [ Generaďż˝ ]

Czekam na wasze komentarze. Przeczytajcie chociaż część